Kleine Kriebels

schrijven2Het kriebelt al sinds maandag. Mijn blogje hier werd zwaar verwaarloosd. Ik voelde terug de zin om iets te schrijven. En toch… toch is er elke avond een reden om niet te schrijven. Er zijn meestal wel betere dingen te doen. Of ik ben gewoon na mijn werk te vermoeid. En toch… soms vind ik ineens een pakje met extra energie en kan ik er ineens weer tegenaan. Vanavond is niet zo’n avond. Eigenlijk ga ik al een paar avonden te laat slapen voor het uur dat ik opsta. Vanavond kruip ik dus lekker vroeg in mijn bedje.

En ja, ik weet het, dit is een postje met weinig inhoud, maar het komt zoals het komt. Echt. Ik wilde het deze keer gewoon niet weer uitstellen.

Ik wil trouwens iedereen bedanken die hier toch nog is komen reageren. Die reacties verschijnen in mijn mailbox en dat vond ik toch telkens leuk om te lezen. Het is zéér leuk om te weten dat je niet vergeten bent.

Aangezien mijn oogjes bijna toevallen, ga ik het hier vandaag niet te lang trekken. Wel hoop ik dat er tussen dit postje en hetvolgende niet zoveel tijd zal zitten als tussen dit en het vorige.

Ik ben echt te moe. Ik wou er een leuk prentje bij met een kadertje, maar blijkbaar is wordpress ondertussen geupdate en krijg ik dat dus niet meer op 1-2-3 voor elkaar. Geen kadertje dus. Stom.

snowflake snowflake snowflake snowflake snowflake snowflake snowflake snowflake snowflake snowflake