Puur Praktisch

Voor de verandering schrijf ik eerst de titel en dan de onverwachte, onbepaalde tekst.

Ik wachtte een lange tijd om te weten of ik halftime kon gaan werken. Dit mocht van het team van dokters en kinesisten en … in het ziekenhuis. Het werd echter niet aanvaard op mijn werk. Me hierbij neerleggen, was enorm moeilijk. Uiteindelijk heb ik dat toch bereikt… (denk ik).

Ik zocht een eenvoudige vrijwilligerstaak voor af en toe en tijdelijk. Iets dat ik niet écht officieel moet aangeven, want dan moet het weer langs de arbeidsgeneesheer van de ziekenkas met een aanvraag en papierrommel. Ik probeerde, maar faalde. Geen vrijwilligerswerk ook niet dus. Mij hierbij neerleggen is ook weer niet eenvoudig, maar ik probeer.

Ik probeer zoveel mogelijk in het nu te leven en dus niet stil te staan bij dingen die fout gelopen zijn in het verleden. Om meer in het nu te leven zou ik al wel met yoga willen beginnen, maar gisterenmiddag had ik blijkbaar het foute uur gekozen om naar de yoga studio te gaan. Morgenmiddag zal ik nog wel eens gaan proberen.

Mijn computer speelt de laatste maanden en weken meer en meer met mijn voeten. Na gemiddeld vijf keer aan en uitzetten tijdens het opstarten is hij eindelijk warmgelopen en start hij Windows op. Dit weekend wordt dat volledig opgelost. Tot dan neem ik backups.

De laatste week heb ik meer hartzeer bij stress-toestanden. Ik voel me ook gemakkelijker gestresseerd. Ik ben dus onderzocht op maandag, maar vermits er ook geen probleem is bij het sporten, zit het duidelijk allemaal in mijn kopje. Het wordt opgevolgd. Morgen is er toevallig een informatie sessie over stress en binnenkort kan ik ook weer naar de psychologe. Ik ben benieuwd hoe interessant morgen gaat zijn.

In het weekend zijn er enorm veel leuke dingen gepland, dus ik kijk er naar uit.

Op het einde van het jaar is mijn revalidatietraining afgelopen. Ook daar kijk ik naar uit. Vanaf dan zal ik wel iets anders moeten vinden als cardio-training. Yoga alleen is niet actief genoeg maar wel heel goed om leniger en rustiger van te worden. Vermits zwemmen zeer gezond is, zal ik dat wel een aantal keer gaan doen. Ik ben na mijn operatie trouwens nog steeds niet gaan zwemmen.

Ik prijs mij enorm gelukkig met Ifemi. Het wordt tijd dat we samen op zoek kunnen gaan naar een huisje en het wordt tijd om samen een nieuw mini-mensje te maken. Beiden zullen spijtig genoeg nog even moeten wachten.

Willen jullie nog iets puur praktisch weten? Stel je vragen dan maar.

Beroerd Berglandschap

Na de voorbije weken, weet ik dat mijn vroegere ups & downs helemaal niets waard zijn tegenover die van nu. Het is precies of ik beleef alles veel intenser. Ik ben veel meer tevreden wanneer ik mijn hoogst haalbare bergtop bereik, maar ik kan daardoor ook veel dieper vallen. Ofwel val ik in een enorm diepe vijver, waarbij ik zelfs de oppervlakte niet meer kan zien, ofwel val ik in troebel water waarin buiten het niets zien het ook moeilijk is om te weten welke richting je best uitgaat. Wanneer ik dan uiteindelijk op de een of andere manier de oppervlakte bereik, beklim ik meestal met volle goesting weer de volgende berg, ook al kan de start soms maar traag op gang komen. De vakantie is voorbij. Ik wil deze bergen en waters niet meer. Geef mij maar even heuveltjes en gezellige meertjes.

Lekker Luisteren

Omdat het hier net zo persoonlijk aanvoelde als daar, haalde ik dit gedicht van Sunflower-Tricky:

LUISTEREN

Als ik je vraag naar mij te luisteren
en jij begint mij adviezen te geven
dan doe je niet wat ik je vraag.

Als ik je vraag naar mij te luisteren
en jij begint mij te vertellen waarom
ik iets niet zo moet voelen als ik het voel,
dan neem je mijn gevoelens niet serieus.

Als ik je vraag naar mij te luisteren
en jij denkt dat je iets moet doen om
mijn problemen op te lossen,
dan laat je mij in de steek,
hoe vreemd dat ook mag lijken

Dus, alsjeblieft, luister alleen maar naar
me en probeer me te begrijpen.

En als je wilt praten, wacht dan even en 
ik beloof je dat ik op mijn beurt naar jou 
zal luisteren.

Leo Buscaglia

Ik wil jullie buiten dit vrij dikwijls toepasselijke gevoel ook nog meegeven dat ik een prachtig weekend achter de rug heb.

Goed Gedaan!

Ik wou er net over beginnen schrijven en daar ging de deurbel. De mannen stonden al voor de deur.

Gisterenavond kwamen we thuis en we willen natuurlijk graag dichtbij parkeren, wat hier in de stad geen evidentie is. Zéker niet met alle mogelijke tijdelijke of langdurige verboden-te-parkeren-bordjes. Zo stonden er gisteren hier in de straat dus ook twee bordjes. Een begin en een eind bordje. Spijtig genoeg stond het eind bordje in het begin van de straat en het begin bordje halverwege de straat. Het is dus duidelijk welke zone men wilde afzetten, maar officieel stond iedereen achter het tweede bordje verkeerd. Inclusief wijzelf aangezien er in de omliggende straten ook geen plaats was om te parkeren. Nu ik vanmorgen van mijn informatie sessie terugkwam had ik ook enkel plek ofwel tussen de twee bordjes, ofwel na het tweede bord. Ik besloot om na het tweede bord te parkeren en te bellen.

Ik bel de een of andere stadsdienst. Daar vertellen ze mij dat ik voor zulke bordjes naar de blauwe lijn van de politie moet bellen. Zo gezegd zo gedaan. Het was trouwens een heel vriendelijke aan de eerste lijn. Aan de blauwe lijn eigenlijk ook wel. Ik legde de situatie uit en vermits het niet duidelijk in de papieren stond waarom er hier bordjes in de straat staan, ging ze iemand langssturen om de situatie te bekijken. Ik moest mijn naam en adres weer opgeven. Ik ken dat al. Ik vreesde alleen dat er niet direct iets aan gedaan zou worden.

Maar zoals ik al zei: nog voor ik dit begon neer te schrijven stonden er twee agenten aan de deur. Ze belden en ik wist al wie het waren. Tegen dat ik met de trap aan het eerste verdiep was, belden ze natuurlijk nog een keer. Ook dat fenomeen is hier bekend. Wij hebben namelijk geen parlofoon. De agenten vroegen me of de verboden-te-parkeren-bordjes van mij waren. “Neen.” Zoals ik al had vermeld aan de telefoon daarvoor. “En weet u waarvoor de bordjes zijn?” – “Aan de blauwe lijn vertelden ze me dat het zou zijn om het voetpad aan te passen ofzo…” – “Nee, daar is het niet voor, t’is van een verhuisfirma ofzo.” In mijzelf dacht ik: “Waarom vraag je het dan?”

In ieder geval staan de verbodsbordjes nu juist en staan onze auto’s juist geparkeerd. Ik heb de agenten bedankt. Zo hoort dat.

Spijtig dat zo’n bordjes op zoveel plaatsen voor onduidelijke ergernissen zorgen. Zou het misschien niet handig zijn om contactgegevens op die bordjes te hebben? Of een informatiebladje waarvoor ze dienen? Zou dat ergernissen weghelpen? Zou dat misschien ook het aantal bordjes binnen te perken kunnen houden? Ik weet hier immers een straat in de gebure waar op een afstand van nog geen 50 meter wel acht of negen van die borden staan. Dat is er toch wel over, niet?

Winterse Weekends

Gisteren was een super leuke dag. Nadat ik Ifemi had afgezet ging ik naar een koppel vrienden met twee jonge kindjes. Ik genoot van de aandacht en de gegeven vriendschappen. Ik genoot van het vasthouden van de jongste. Ik genoot van het praten. Zalig. Toen de eigenlijke starttijd van de uitnodiging er was, kwamen er nog verschillende vrienden binnen. Op vijf minuten tijd zaten we plots met een erg vol salon en een spelende zoon en papa in het midden. Ook de auto op afstandsbediening deed zijn best om de treinsporen te saboteren. Amusement alom.

Al moet ik wel toegeven dat het voor mij te druk werd. Aandacht verdelen tussen zoveel mensen is blijkbaar vermoeiender dan ik dacht. Ik bleef een uurtje en genoot wel van het vele volk rond mij, ook al was het niet eenvoudig. Daarna ging ik terug weg en samen met Ifemi vierden we de verjaardag van twee jonge meisjes. Ook daar was veel volk, maar die kende ik allemaal niet zo goed. Toch nam ik op een gegeven moment een kindje van vier maanden over. Zo schattig. Zo kon de vader praten met andere mannen en kon de moeder doen waar ze goed in was: zorgen dat er niemand iets mankeerde. Ook Ifemi werd regelmatig weggeroepen voor een privé babbeltje met iemand, dus ik was blij met het jonge kind op mijn schoot. Rustig, relax, aangenaam. Ik genoot. Weeral.

Eergisteren had ik trouwens ook een leuke middag. We gingen even kijken naar een paar snowboard jumps op de Big Air aan de kaaien van Antwerpen. Daarna trokken we naar het magazijn van de Antwerpse bibliotheken om wat leuke boeken op de kop te tikken. Al dit deden we met de fiets en we hadden enorm veel geluk want we hebben geen enkele keer in de regen gefietst, terwijl het toch een grijze regenachtige dag was. De terugrit naar huis was voor mij enorm vermoeiend. Eigenlijk zat ik over mijn limiet, maar thuis geraken moet je toch. We namen een lekker rustig tempo aan en deden er gewoon langer over dan normaal.

Al bij al was het dus een geslaagd weekend in en rond de eigen stad. Volgend weekend proberen we dat in Frankrijk ook te bereiken.

Gewoon Gaan

Het is geen goede periode. Gisteren was een dieptepunt (hoop ik). Vandaag ging het weer net iets beter, ook al ben ik nu volledig op. De keuken staat nog te dansen, maar ik heb er écht de kracht niet meer voor vanavond. Gisteren was ik écht alles beu. Ik had in niets zin. Dat zit er eigenlijk al een tijdje. Ik heb het gevoel dat dit een heel onsamenhangende tekst gaat worden. Dat zal het toch moeten doen. Hou maar in gedachten dat ik moe ben. Ik ben de regelmaat die ik heb de laatste tijd zo beu. De dagen dat ik naar training moet (3x in de week) tel ik af naar het moment van die training, maar toch wil ik helemaal niet vertrekken. Ik ga toch, want het zou me moeten helpen. Goesting of geen goesting, gewoon gaan. Op de andere dagen stel ik het dan weer net iets beter. Het enige andere regelmatige in mijn leven is mijn kinesist op dinsdag. Het is saai. Het gaat vervelen. Dit leven wil ik niet. Ik ben het beu. Ik zoek lichtpuntjes. Ik zoek bezigheden – en die zijn er dan eigenlijk ook wel genoeg. Maar eigenlijk komt het erop neer dat ik terug meer mensen wil zien. Gelukkig heb ik wel Ifemi aan mijn zijde en dat doet enorm veel. Toch zou ik graag weer gaan werken, maar ik vrees dat dat halftime plan niet door gaat gaan. Het steekt me tegen. Ik ben spijtig genoeg nog niet klaar voor een fulltime. Een halve dag actief zijn – zoals vandaag – schakelt me uit.

Gisteren legden we wel een weekendje aan de kust van Frankrijk vast. Eens goed uitwaaien zal ons deugd doen. Ik heb verder weinig om naar uit te kijken. Het is niet moeilijk dat ik de boeken van Vijftig Tinten verslind momenteel. Ik heb het gevoel dat er toch niets beters te doen is in mijn leven. Ik ben dit beu. Ik heb geduld… maar dit heeft enorm veel geduld nodig. Ik weet eerlijk gezegd niet hoe mensen die langer in ziekteverlof zijn dat doen.

Denken of Doen?

Af en toe doe ik mijn best om te lezen én te reageren op de blogs van mijn Boeiende Blogs lijstje – dat dringend aan vernieuwing toe is. Spijtig genoeg gebeurt dit helemaal niet regelmatig. En dat terwijl ik toch elke keer enorm blij ben dat er iemand (vriend, familie, andere blogger, nog andere) hier een reactie achterlaat. Is dit wel eerlijk van mezelf? Ik heb al wel een lijstje met bloggers die hier iets hebben gezegd en die lees ik altijd eerst. Zij krijgen voorrang en dus ook de meeste kans op een reactie van mezelf.

Wat denken jullie daar eigenlijk over? Moet ik het gewoon loslaten en het maar zo laten zijn? Of zou ik écht moeite moeten doen om ook bij anderen te reageren?

Ziektekiemen Zuiveren

Vanmorgen was het weer zover. Ik werd wakker met een enorme snotneus, waar op die moment helemaal niets mee aan te vangen valt. Het is al de vierde of vijfde keer – ik ben de tel kwijt – in de laatste anderhalve maand en toch vind de stomme nieuwe dokter die ik wekelijks zie dat er helemaal niets mis is. Hij geeft er niet om, onderzoekt het niet. Ik gebruik de neusspray die ik – na wat zagen – toch van hem heb voorgeschreven gekregen. De vorige keren had ik de indruk dat die hoofdpijn veroorzaakte, maar dat was vandaag niet het geval. Ik las mijn tweede boek van vijftig tinten uit en ik viel weer in slaap. Een diepe slaap, want ik hoorde Ifemi zelfs niet in de douche gaan. Normaal lig ik daarnaar te luisteren als ik nog in bed lig.

Iets na de middag werd ik wakker en stond ik op, waarbij ik in de warme badkamer dus merkte dat Ifemi gedouched had. Ik dronk mijn vers fruitsapje dat Ifemi gisteren voor me had gemaakt, verder uit en ik zat even suf voor me uit te staren. Echt honger had ik niet, maar ik besloot toch iets te eten. Ik zette me even aan mijn computer tot het weer tijd was om te gaan liggen voor die stomme neus. Ondertussen was het al wel beter dan de vorige twee-daagse verkoudheden, maar toch. Het stoort. In de namiddag at ik dan een lekker vers soepje – danku mama. En zonet waarschuwde ik de vriendin waar ik vanavond naartoe ga voor mijn ziektekiemen, dus zal ik haar zoontje een volgend keertje moeten zien. Zoiezo wordt het een fijne avond en kijk ik er enorm naar uit. Hopelijk zorgt de buitenlucht er sebiet voor dat de overgebleven ziektekiemen ergens onderweg achterblijven. Ik hoef ze niet. Nu niet. Morgen niet. Volgende week niet. Het is genoeg geweest.

Yoga Quiz

In Allerlei Asana’s overliep ik al een aantal soorten yoga. Ik ga echter niet meer alle yoga stijlen die ik toen opsomde verder uitklaren. Ik vond namelijk een test om te zien welke yoga stijl die het beste bij mij persoonlijk past. Ben je voor jezelf ook curieus welke yoga stijl bij jou past, doe dan ook even deze Yoga Personality Quiz.

Als resultaat kreeg ik: Traditional

You have traditional tastes and values. You will appreciate the following styles, each founded on the teachings of an Indian guru:

  • Ashtanga
  • Integral
  • Iyengar
  • Kripalu
  • Kundalini

Vermits Ashtanga al in mijn vorige yoga post besproken is, ga ik hier enkel de vier andere overlopen.

  • Integral yoga: Deze yoga volgt de leer van Sri Swami Sachidananda, die vanuit India naar Amerika kwam in 1960. Het is een vriendelijke hatha yoga (zie bij Ashtanga yoga in Allerlei Asana’s). De lessen bestaan uit ademhalingsoefeningen, gezangen, kriya’s (oefeningen en ademhalingsoefeningen met als doel het lichaam te zuiveren) en meditatie. De Integral yoga is genoemd naar het integreren van verstand, lichaam en geest. Het doel is om vreedzaam, gezond en gelukkig door het leven te gaan. Er zijn vele vormen van Integral yoga zoals hatha yogabhakti yogakarma yoga, jnana yoga en yapa yoga.
  • Iyengar yoga: B.K.S. Iyengar begon met het aanleren van deze yoga, nadata hij gestudeerd had bij Krishnamacharya in Indië terwijl hij leed aan tuberculose. Het is ook weer een vorm van hatha yoga, gebaseerd op de lijnen van het lichaam in de verschillende poses. Er is een correcte manier om elke pose uit te voeren. Wanneer dit bereikt wordt met het lichaam zal de geest achteraf wel volgen. Bij Iyengar yoga worden veel attributen gebruikt om de poses te vereenvoudigen. Tussen de poses zit geen vinyasa flow (zie bij Ashtanga yoga in Allerlei Asana’s).
  • Kripalu yoga: Ik zie niet direct door wie deze vorm van yoga gestart is, maar ook deze is weer een soort van hatha yoga. Bij deze vorm wordt er gelet op meditatie, fysieke heling en spirituele transformatie dat zou overlopen in het dagelijkse leven. Op het einde van een les van Kripalu yoga wordt er niet afgesloten met namaste, maar met jai bhagwan. In feite betekenen ze beiden hetzelfde maar het eerste is in Sanskriet en het andere in het Hindi.
  • Kundalini yoga: Hierbij ga ik een beetje lui zijn, want eerlijk gezegd ben ik het nu zelf een beetje beu om te lezen over al die verschillende yoga vormen, waarbij het algemene beeld toch altijd hetzelfde blijft. Of het nu kundalini yoga is of iets anders… het maakt mij weinig uit denk ik.

Als ik terug mag beginnen met yoga na mijn revalidatie, dan zal ik wel gewoon naar een dichtbijzijnd yoga-centrum gaan en daar zien welke beginnerslessen ze geven.

snowflake snowflake snowflake snowflake snowflake snowflake snowflake snowflake snowflake snowflake