Situatie Schets

Ondertussen zijn er ongeveer drie maanden gepasseerd sinds mijn operatie. In het algemeen herstel ik wel goed. Er zijn natuurlijk nog een aantal dingen die nóg beter of nóg normaler kunnen, maar dat komt nog wel. Alles op zijn tijd.

Sinds ongeveer een week geleden neem ik bloeddrukverlagers omdat mijn bloeddruk toch te hoog bleef. Met een half pilletje per dag gaat het blijkbaar toch al beter. Ik sport drie keer per week in de training van het UZA. Het bevalt me wel, ook al ben ik daarna toch even op. Ik fiets, ik wandel, ik roei en ik step. Vijf toestellen voor 8 minuten met een hartslag rond de 141. Ik heb nog steeds te weinig energie naar mijn goesting, maar toch al wel genoeg om te willen werken. Ik heb dan ook aangevraagd om halftijds terug te gaan werken voorlopig, maar er komt niet veel schot in de zaak. Het bedrijf dat me betaalt moet namelijk contact opnemen met het bedrijf waar ik effectief werk en dan moeten er papieren ingevuld en ondertekend worden. Die papieren moeten dan weer naar de ziekenkas, waar de adviserend geneesheer vervolgens contact met mij kan opnemen om mijn aanvraag goed of af te keuren… We wachten dus vol ongeduld.

Ondertussen ben ik ook bij een diëtiste geweest en ben ik dankzij haar tips vorige week zo ineens 2,5 kilo kwijt gespeeld. Ik heb niet het gevoel dat ik er veel voor doe of veel voor moet laten, dus dat vind ik wel super. Hopelijk gaat het zo verder, maar mooie liedjes duren gewoonlijk niet lang. We zien wel wat het geeft. Ook ga ik regelmatig langs bij de psychologe die mijn hoofd op orde probeert te krijgen. Niet alles gaat namelijk even vlot. Soms bereik ik ook mijn dieptepunt. Verder ga ik nog wekelijks naar een kinesist voor mijn nek en schouders en af en toe voor mijn onderrug. Zo word ik terug soepel. Regelmatig heb ik er dan nog eens een twee-daagse verkoudheid bij, die meestal even snel verdwijnt dan dat ze op komt. Denk maar niet dat ziekteverlof even rustgevend is als een echte vakantie. Ik zit hier niet stil.

Ik hou me misschien wel veel bezig met fb spelletjes, maar ik doe ondertussen ook (semi-) nuttige dingen: Vertalingen voor vrienden, Ifemi helpen met zijn Nederlands, meer en meer in het huishouden doen, nieuwe gerechtjes uitproberen, bezoekjes, Spaans en Yoruba leren, chatten met iedereen die beschikbaar is, hier wat neerschrijven, tv kijken, fietsen, wandelen, kaartjes sturen en ontvangen, slapen, lezen, …

Volledige herstelling is langzaam maar zeker toch in zicht. Ik hoop echt dat ik achteraf meer energie heb dan voor de operatie.

Rustige Rivier

Vanmiddag schreef ik – al zeg ik het zelf – een leuk tekstje en ik zette het met mijn gsm op mijn blog. Bij thuiskomst merkte ik echter dat er helemaal niets op mijn blog is verschenen. Het is zelfs niet opgeslagen als draft. Spijtig.

Maar… ik doe een poging om het opnieuw te schrijven:

Ik zit op een bank. Ik kijk naar de voorbijvarende boten door het witte hek. Ik geniet van de zon. Ik geniet ook van de rust die uitgaat van de groene bomen aan de overkant van het water.

Even wordt de rust verstoord door een vrouw in paniek die haar Herman kwijt is. Er ontstaat geroep. Er ontstaat ruzie. Het koppel verwijt elkaar wat dingen, maar leggen het dan weer bij. Ze zien er arm, oud en dakloos uit.

Ik geniet verder van de stilte en de rust. Ik kijk naar de mensen die voorbijwandelen. De politie die voorbij fietst. Ik luister naar de fluitende vogeltjes. Ik voel de trilling elke keer er iemand voorbij komt gewandeld of gelopen. Toch geniet ik van de golven op het water en de rust die daarvan uitgaat.

Daar trekt het een beetje op. Ik weet niet wat er op mijn gsm is misgegaan. Spijtig, maar helemaal niets meer aan te doen.

Spirituele Start

You Should Pray

Whether you’re religious or not, it’s likely that you’re becoming more spiritual.

You could use some time to meditate on what’s important to you and what you want from life.

You find happiness whenever you take time to slow down and just be still. Your inner peace comes from within.

You have a lot of inner strength that you can tap into. You are more powerful than you know.

Na het zien van de film Eat Pray Love zonet voel ik me inderdaad weer iets spiritueler. Ik ben inderdaad niet gelovig, maar ik wil wel nadenken over verschillende dingen. Even vertragen zou me weer goed doen, ook al heb ik het gevoel dat alles niet snel genoeg kan gaan. Zelfs gewoon rustig, samen met Ifemi naar de film zien bracht me mijn sterkte weer een beetje terug. Nu nog een goede nachtrust en morgen zal alles er voor mij weer veel zonniger uitzien. Zonniger dan de grijze dag die ik met plezier achter me laat.

Moet ik nu trouwens net zoals Julia Roberts naar een ashram in Indië?

En jullie? Wat zouden jullie best nu doen?

Geslaagde Graduatie

“Zaterdag was eens een speciale dag. Ifemi’s pastoor studeerde af aan het Continental Theological Seminary in Sint-Pieters-Leeuw en nodigde ons uit voor zijn Graduation Ceremony. We pikten hem op en reden met nog een aantal van zijn vrienden vanuit Antwerpen naar Brussel.”

Dat stukje schreef ik al eens in het begin van de zomer. Ik had toen een super leuke dag waar ik zeker meer wou over schrijven, maar hoe meer tijd er passeerde, hoe minder zin ik er blijkbaar in had. Nu, bij het uitwerken van mijn drafts, stond deze klaar en wil ik die zomerse dag toch nog delen met jullie. Al is het om op deze grijze dag een beetje zon binnen te brengen.

Wat herrinner ik me nog? We reden naar Brussel. We kwamen bij de boeren van Brussel. Ik wist niet eens dat we boeren hadden in Brussel. En daar ergens tussen bevond zich de campus, waar de ceremonie zou plaatsvinden. Zoals er mij op voorhand al was verteld, zou de ceremonie voorafgegaan worden door een mis. Het stoorde me niet, ook al ben ik niet gelovig. Er was ook een pastoor uit Amerika, waarvan ik mij herrinner dat die heel goed kon vertellen en die had me enorm geboeid. Tussendoor zorgden de CTS Singers voor de muzikale noot. Ik genoot er wel van. Ik herrinner me ook dat ik genoot van de verbondenheid tussen verschillende rassen. Welke kleur huid je had, maakte daar totaal niet uit. Iedereen werd geaccepteerd. Iedereen hoorde erbij.

Na de mis, kwam de echte ceremonie, waarbij de afgestudeerden één voor één hun diploma kregen en dus het lintje van hun hoedje mochten verleggen. Is het nuweer van links naar rechts of van rechts naar links? Het voelde net als in al die Amerikaanse films. Ik wist niet dat dat ook hier gedaan werd. Achteraf werden er buiten in de zon op die prachtige groene campus ook een hoop foto’s getrokken. Er werd dus eveneens een groepsfoto getrokken van de afstudeerden. En natuurlijk kwam er ook een foto van het moment waarop de afgestudeerden hun hoedjes in de lucht smeten! Ik was echt verbaasd om al dat – voor mij Amerikaans gedoe – hier te zien, maar het was wel eens leuk.

Na al dit had de vrouw en vrienden van de pastoor ook nog eten voorzien voor iedereen, dus we maakten er een gezellige picknick van. Ik genoot. Het was zeer aangenaam om eens een groep vrienden van Ifemi te zien. Super leuke middag.

Omdat het die dag zo’n goed weer was, besloten Ifemi en ik bij terugkomst in Antwerpen om gezellig in het zonnetje frietjes te eten en de dag af te sluiten met een bezoekje aan mijn Hollandse tante. Ik herrinner me die dag als een geslaagde zonnige dag met veel variatie.

Toet Toet Toet

Tijdens mijn vakantie in Nigeria vorig jaar was ik enorm verbaasd over het gedrag op de baan. Ik vond het stukken erger dan bij de Italianen. Aan een rond punt verleend er niemand iemand anders voorrang. Iedereen duwt maar waar er plaats is. Als er op de autostrade normaal twee auto’s naast elkaar rijden, kunnen er in een file gerust vier naast elkaar. Als er maar plaats is. Geduld kennen de Nigeriaanse chauffeurs niet. Let op de autostrades trouwens wel op voor overstekende mensen, versleten stilstaande auto’s, verkopers (te voet), brommers, moto’s, fietsers (deze laatste drie in beide richtingen), … Ik was geschokt bij elke rit in Nigeria en ik was eigenlijk enorm verbaasd dat ik er niet meer auto-accidenten heb gezien.

En blijkbaar ben ik niet alleen. Bij Jide Salu’s Diary las ik hetvolgende: “So when next you are in Lagos, the guy on the street does not necessary have to be naked to be considered loppy. You have to look at the majority of drivers on Lagos roads that do not need to be certified mad, but we all know are. What about those guys that constantly hoot the car horn without any reasons? How about the brain-dead Okada riders (commercial motorcyclists)? These guys, I can confidently say are mad. They just are.

Een okada is trouwens iets tussen een brommer en een moto dat dient als taxi. Je hebt de chauffeur en dan ga je gewoon achterop zitten. Ifemi en ik hebben dat ook één keer gedaan (zie Okada Girl). Met drie op zo’n okada is daar de normaalste zaak van de wereld. Slalommen tussen de auto’s en de voetgangers op zandwegen met putten ook.

Maar, zoals ik eerder al zei, ik was verbaasd over het minimale aantal auto-accidenten als je het vergelijkt met het rijgedrag in het algemeen. Hier heb je in het algemeen rustigere chauffeurs, maar toch slagen we er in om tijdens elke spits enkele auto-ongelukken te veroorzaken. Wat is dan het beste? Al het gecontroleerde wegenverkeer of gewoon zomaar rijden waar je wil zoals in Nigeria? Heb ik trouwens al vermeld dat ik er vrij zeker van ben dat je in Nigeria beter af bent met een auto zonder remmen dan met een auto zonder toeter? Als je daar toetert, dan weet de rest dat je je voorrang neemt. Hoe luider en hoe langer je toetert, hoe meer voorrang je verdient. Een stille drukke straat bestaat daar dus niet.

Charmante Collega’s

Ik zit al een tijdje met een aantal bedenkingen. Na het veranderen van werk vorig jaar en het thuis zitten deze zomer, komen deze vragen naar boven:

  • Zijn jouw collega’s ook jouw vrienden?
  • Zijn sommige van je collega’s vrienden of vrienden geworden?
  • Als je van werk verandert, spreek je dan nog af met die collega’s die niet perse vrienden zijn?
  • Of laat je ze gewoon vallen als een baksteen?
  • Spreek je af met je huidige collega’s buiten het werk?

Voor mij zijn zeker niet alle collega’s vrienden. Sommigen ex-collega’s zijn ondertussen wel vrienden geworden. Van de huidige collega’s eigenlijk nog niemand. Ligt dat aan het veranderen van job? Aan de collega’s? Aan mijn introverte natuur?

Waar trekken jullie de grens? Trekken jullie wel een grens?

Ik in Oktober 2012

Het was al lange tijd nodig. Een vervanging van Ik in Mei 2011. Blijkbaar is het dus al meer dan een jaar geleden dat ik dat gemaakt heb. Ik heb deze keer ook niet zelf de instellingen van Wordle verandert, maar gewoon de randomize knop gebruikt tot ik het leuk vond. Dit is het geworden:

Op aanraden van loesje heb ik hem blind gemaakt, maar ik heb nadien toch een twee of drie woordjes weer overgenomen van de vorige. Het is dus weer lichtjes anders.

(Groter exemplaar op Wordle)

Na regen komt zonneschijn…

Het is nu al een aantal keren dat ik van zondag op maandag met een serieuze verkoudheid in mijn bed lig. Ook deze week weer. Ik krijg er stilletjesaan een hekel aan, aan die minimale weerstand van me. Ik werd gekweld door een neusverkoudheid, zwakte, hoofdpijn en daarbovenop krijg ik dan natuurlijk ook nog wat migraine.

Zo mis ik telkens een training en mis ik ook een paar dagen. Nu voel ik me moe, maar heb ik toch het gevoel dat ik wat in actie moet schieten. Een beetje opruimen in de living, in de keuken, op mijn computer, briefjes schrijven, … Een beetje verandering. En hopelijk kan ik dan in de namiddag nog wat genieten van de zon die er precies toch doorkomt vandaag. Vanmorgen ben ik namelijk al twee keer door de regen gefietst om naar mijn kinesist te gaan. Het heeft me wel goed gedaan, want op de fiets is mijn hoofdpijn verdwenen, die me heel de nacht gekweld heeft.

Verder heb ik vorige week ook het goede nieuws gekregen dat ik binnenkort halftijds mag gaan werken. Nu moet ik dit alleen nog regelen met mijn beide werkgevers en met de adviserende geneesheer van de ziekenkas. Laat het emailen en de papiermolen maar starten. Het moet maar eens gedaan zijn met dat niets doen, want ik ben het beu.

Zoals u merkt gaat het hier dus wel vooruit en is er over deze tekst totaal niet nagedacht. Het komt zoals ik het denk en daar moeten jullie het voorlopig mee doen.

Amusante Avondjes

Ifemi en ik zijn recent nog eens naar wat toneelstukken gegaan. Het was lang geleden en beiden zijn me al enorm goed bevallen, ook al zijn ze totaal verschillend.

Wilt u eens goed lachen, dan raad ik u aan om naar een Fantastisch Trouwfeest te gaan zien van het Noordteater in Antwerpen. Er werd serieus wat afgelachen in de zaal. Alles begint bij een man die op de morgen van zijn huwelijk met een serieuze kater wakker wordt in een hotelkamer – die gereserveerd is voor de huwelijksnacht -, met een onbekende aantrekkelijke jonge vrouw in bed. Het is een typische deurenkomedie, waarbij de actieve acteurs serieus wat achter elkaar afratelen.

Houdt u eerder van het serieuzere toneelwerk, dan is het stuk De Loteling van Hendrik Conscience in Schilde iets voor u. Het speelt zich af in de bossen… U zit er middenin. Laat het buiten zitten u echter niet tegenhouden. U zal droog zitten en lekker warm met een geleend dekentje dat u krijgt bij aanvang van het stuk. De acteurs zijn echter minder gezegend en slagen er zelfs in om ook in de regen een schitterende voorstelling neer te zetten. De Loteling vertelt het serieuze verhaal van een man die naar de oorlog gestuurd wordt en blind wordt. Het vertelt eveneens het verhaal van een vrouw die alles over heeft voor haar man. Ontroerend.

Beide theaterstukken zijn enorm goed geacteerd. Beiden halen ze de emoties in u naar boven die ze boven willen halen. Beide stukken spelen nog enkele weken. Ik genoot van allebei. Ik genoot van beide avondjes uit met Ifemi, telkens gevolgd door een drankje in een cafétje.

Ja Ja Ja Joelen

Onlangs zag ik de film Yes Man. Ik weet dat ik hem vroeger ook al wou zien, maar het was er gewoon nooit van gekomen. Nu was hij een keertje op tv. Als je hem nog niet gezien hebt, raad ik je aan om dat zeker eens te doen.

Ik vond de film best inspirerend.

  • Het basisprincipe: Ja zeggen op alles!
  • Nuance: Denk wel even na voor je ja zegt en zeg dus enkel ja op normale voorstellen.

Ik wil zelf ook wat meer JA zeggen. Ik denk dat ik het soms zelfs niet meer merk wanneer ik iets afwijs waaraan een klein min-kantje is. Niet dat ik zo zielig ben als Jim Carrey in het begin van de film, maar ik wil er zéker niet naartoe. Dan ben ik liever de persoon met een hoop mogelijkheden in het vooruitzicht.

Wat vonden jullie van de film? Hebben jullie ooit geprobeerd om ja te zeggen op alles? Zoja, is dat doenbaar in het echte leven?

snowflake snowflake snowflake snowflake snowflake snowflake snowflake snowflake snowflake snowflake