Aandacht voor de Aarde

Vanavond was het Earth Hour van het WWF. Ik wou eraan meedoen maar was het zelf bijna vergeten. Gelukkig zeiden ze er op de radio nog iets van. Ik was van plan om niet alleen de lichten uit te doen tussen 20.30 en 21.30, maar ook de tv, de computer en de radio.

Echter, zo alleen in de stilte en donkere zitten, sprak me niet aan. Ik besloot mijn kilometertellertje op mijn fiets te gaan installeren en wat te gaan rondtoeren in de stad. Eerst was ik wat teleurgesteld. Overal had ik het gevoel dat het nog precies lichter was dan overdag. Het theaterplein was goed verlicht. De Meir was énorm goed verlicht. Ik fietste verder. Zou de stad nu niets gedaan hebben?

Aangekomen op de Groenplaats zag ik dat op zijn minst de lichten van de kathedraal uit waren. Speciaal. Zo’n kathedraal in het donker. Ook de grote markt was donker. De huizen rondom. Het stadhuis. Donker. Zalig.

Ik fietste verder om naar ‘t Steen te gaan kijken, maar toen sloeg de klok. Het Steen zag er van ver verlicht uit. Ik draaide me om op de Suikerrui en zag de kathedraal langzaam beginnen gloeien. Knap. Die overgang. Het verschil op het plein voor de kathedraal en op de grote markt was enorm met tien minuten daarvoor.

En toch vind ik dat de stad wel meer had mogen doen. Of misschien zou de actie meer bedrijven moeten aanspreken? Want hoeveel bedrijven zijn er niet, die ‘s avonds en ‘s nachts een enorme hoeveelheid licht laten branden. Dat is toch voor niets nodig.

En dan nu als laatste hopen ze natuurlijk bij WWF dat er zoveel mogelijk mensen overschakelen naar groene energie. Ik zou wel graag willen momenteel, maar spijtig genoeg bieden ze geen eenvoudige beëindiging van contracten bij grote leveranciers aan. Tot het einde van het jaar zit ik dus vast.

Goed Geweten

Your Ideal Pet is a Cat

 You’re both aloof, introverted, and moody.

And your friends secretly wish that you were declawed!

Ik heb het altijd al geweten. Maar toch wacht ik nog even tot wij ons eigen huisje hebben. Zodat het katje ook buiten kan.

Over Onderzoek

Elk jaar ga ik op controle voor mijn hart naar het ziekenhuis. Sinds mijn twee jaar – dat vertellen ze mij, dat herrinner ik me niet – doe ik dit normaal gezien dus elk jaar. Samen met mijn mama. Wat ik me ervan herinner is de leuke wachtzaal op de kinderafdeling en dat we daarna altijd even bij de Lunch Garden iets gingen eten. Gezellig.

Tot ik op kot ging. Toen ging ik alleen. En elk jaar kreeg ik te horen: “Het gaat goed.”, “Alles ziet er in orde uit.”, “Het ziet er dit jaar zelfs iets beter uit.” , … Ik begon het te verwaarlozen. Na een aantal jaren knaagde het en ging ik toch eens terug op controle. Het was niet meer zo goed. Ik had een operatie nodig waarbij een stent in mijn aorta geplaatst zou worden om de versmalling tegen te gaan en zo ervoor te zorgen dat de verbreding daarvoor niet breder zou worden. Ik ging terug elk jaar op controle. Ook dit jaar.

Eigenlijk is dat maar raar. Zo’n ziekenhuisbezoek. Ik ken het al jaren en ik heb mijn kaartje van het ziekenhuis, dus ik ga binnen en ik ga naar de cardiologie afdeling zonder mij eerst centraal aan te melden. Enkel bij de cardiologie is voldoende. Ik meld me dus aan met mijn identiteitskaart, mijn hospitaalkaart en mijn sis-kaart. Zij voeren wat uit op hun computer en geven me een wit en een roos papier terug. Ik mag plaatsnemen en wachten.

Ik ken dat al dus ik heb mijn leesboek altijd bij. Verder valt er daar toch niets te doen, want het loopt er enkel vol met oude mensen en de verpleging die te weinig tijd heeft. Na een tijdje wordt mijn naam afgeroepen. Ik sta op en volg de verpleegster naar een lokaal voor mijn echo. Zij doet de voorbereiding. Zij neemt het witte papier. Zij vult het roze papier in en geeft het me terug. Zij verdwijnt met het gezegde dat er zodadelijk iemand anders komt. Vervolgens kwam er deze keer een andere vrij jonge dame die het onderzoek zou doen. Een ander meisje volgde. Zij was duidelijk nog studente of nieuw. De jongedame kreeg niet te zien wat ze wou zien en haalde er een oudere man bij. Het was duidelijk dat hij het al veel langer deed. De echo bleef dus maar duren dit jaar. Wanneer zij met drie klaar zijn, geeft de jongste mij een aantal doekjes waarmee ik de gel mag wegvegen en dat is het. Zij verlaten met drie de kamer. Ik veeg de gel zo goed mogelijk weg met de gegeven doekjes, maar heb er natuurlijk meer nodig, die ik gewoon uit de muur neem. Ik kleed me terug aan en ga zelf terug naar de wachtzaal. Het roze papier geef ik af aan de balie, zodat ze weten dat ik naar de dokter kan.

Een tijdje later wordt mijn naam weer afgeroepen en volg ik een andere verpleegster. Deze zal mijn EKG afnemen. Dit duurt helemaal niet lang. De techniek is hierin sterk verbeterd. Ik mag weer naar de wachtzaal.

Er verstrijkt weer wat tijd voor mijn naam afgeroepen wordt. Deze keer door de cardiologe zelf. Ik ga nu al een aantal jaren bij haar en ik ben tevreden. Normaal bekijkt ze gewoon de uitslagen en mag ik weer naar huis. Deze keer vertelde ik echter over de vreemde hartkloppingen die ik af en toe voelde en over de pijn aan mijn hart tijdens een geweldige lachbui bij vrienden en wil ze natuurlijk meer weten. Ik mocht de fiets op. Een verpleegster kwam om te helpen. Ze meten je hart tijdens het fietsen en je bloeddruk. Dat ging wel goed en dat gaf geen problemen, dus dat was op zich wel positief. Om zeker te zijn, wil ze toch nog dat ik een MRI scan laat nemen, want dat is ook blijkbaar weer meer dan een jaar geleden en dat mijn hart voor 24 uur gemonitord wordt. Blijkbaar moet je dan gewoon ‘s morgens naar het ziekenhuis komen voor dat machientje aangezet te krijgen en mag je dan weer gewoon buiten. De volgende morgen halen ze het er dan af. Vreemd.

Daarna volgt dan terug een afspraak met de cardiologe. Een maand en een half verwijderd van dit moment. Langs de ene kant vind ik het maar eng. Langs de andere kant ga ik er maar gewoon vanuit dat er niets ernstig is.

Losgeslagen Lijstje

Ik wil er hier eigenlijk wel terug wat leven inbrengen. En hoe doe je dat beter dan er direct in te vliegen? Ondanks mijn verlengde weekend staat er echter nog heel wat op de planning en weet ik niet hoever ik vandaag ga geraken. Ik heb van mijn lijstje dat ik voor het weekend maakte toch al 13 dingen geschrapt. Spijtig genoeg staan er ook nog 11 te lonken op dat lijstje. Zes daarvan wil ik vandaag nog gedaan krijgen:

  1. De tafel en mijn bureautje helemaal leegmaken… werkje van een halfuurtje denk ik.
  2. Eindelijk eens een brief schrijfven naar Awa want dat is sinds toen nog steeds niet gelukt en ondertussen heb ik zelfs een brief van haar gekregen, maar daarover later misschien meer.
  3. Schrijven op mijn eigen blog… wat bij deze dus al in orde is.
  4. Huiswerk voor mijn Java cursus. Dit kan wel eens meer tijd in beslag nemen, maar dat doe ik met plezier natuurlijk.
  5. Fruit persen voor een lekker glaasje fris drinken… daar zal ik eens eerst mee beginnen.
  6. Lekker koken vanavond. Op de planning: Gegratineerde Spaghettinestjes. Alle ingrediënten zijn al in huis gehaald.

Geen schrik. Het gemaakte lijstje bevatte – naast de huishoudelijke taken – een hele hoop leuke dingen voor het verlengde weekend zoals een filmavond met Ifemi, een visite bij mijn broertje waar we konden genieten van de zon, wat winkelen, … en ook kwamen er wat extra dingen tussen zoals een fietsritje en verschillende terrasjes.

Chaotische Crisis

Het lijkt hier stil te liggen en dat is misschien ook weer een beetje zo. Ik heb zoveel te vertellen dat ik het niet georganiseerd krijg in mijn hoofd. Hopelijk wordt dat morgenavond allemaal op één rechte lijn gelegd. Verder doet mijn blog blijkbaar uit zichzelf nog een beetje raar en weet ik niet aan wat het ligt. Ik heb geen nood aan extra probleempjes. Deze blog zou een rustige uitlaatklep moeten zijn, maar is dat niet altijd meer.

Ordelijk Overzichtje?

Wat een lang weekend moest worden om in bijgewerkt te geraken, werd een halfziek weekend om in te herstellen. Aan de natuur kan je blijkbaar toch niets veranderen. Spijtig. Moeilijk.

Ik kwam donderdagavond vreselijk vermoeid thuis. Vrijdag was ik eigenlijk ook maar een half pan alhoewel we toch lekker samen zijn gaan zwemmen. Ik had zo’n zin in een lekker bubbelbad. Ik keek er al naar uit. Spijtig genoeg bleek, toen we aan het zwembad aankwamen, dat de bubbelbaden buiten dienst waren. Spijtig. Ik heb toch in totaal een 500 meter gezwommen en zag Ifemi volop genieten van de waterglijbaan.

‘s avonds zijn we nog met de fiets naar de frituur aan’t park gereden alwaar we nog eerst even genoten van een zonsondergangetje op een bankske in het park. Na dit uitje was ik ook weer op. De verkoudheid speelde me parten. Ik kroop toch op een redelijk uur mijn bed in.

Vandaag lag ik langer dan de helft van de dag in mijn bed: wakker – slapen -wakker -slapen -wakker – slapen… Ik had het blijkbaar nodig. In de namiddag zijn we er toch nog in geslaagd om samen met de fiets wat boodschappen te doen, om de was te doen en om risotto te maken. Een uur geleden voelde ik me nog enorm wakker. Nu komt de slaap weer op, dus het zal niet lang duren voor ik weer in mijn bed lig.

Een uur geleden kwam ik dus ook nog eens hier zitten om ervoor te zorgen dat mijn blogje terug zichtbaar was. Blijkbaar nam ik momenteel wat teveel ruimte in en dat heb ik nu opgelost door de backups die op de server stonden bij mij lokaal te zetten.

Die wijvenweek: ik vind het super spijtig dat ik er het grootste deel van gemist heb. Officieel is het morgen inhaaldag, maar ik denk dat ik er gewoon een inhaalweek van ga maken. Lekker rustig op mijn gemakje de onderwerpen behandelen wanneer ik daar klaar voor ben.

Eerlijke Excuses

Ik heb me er eigenlijk gisteren ook al aan onttrokken. Die wijvenweek.

Waarom?

Omdat ik het gevoel heb dat het mijn week niet is? Omdat ik geen inspiratie heb? Omdat ik vermoeid ben wegens de doorgevochten migraine in het begin van deze week. Omdat mijn gedachten ergens anders zijn dan bij de wijvenweek.

Morgen is het mijn laatste werkdag voor deze week. Dan heb ik tijd. Dan neem ik de tijd. Dan komt alles weer op zijn plooi.

Super Simpel

Het is te laat om nog een verfrissende wijvenweek post te verzinnen over het onderwerp van vandaag.

Daarom breng ik u gewoon een foto van mijn reeks mooie bedenkingen, die gestart is door een simpel, maar zeer mooi emailtje van mijn mama. De bedenking van vandaag sluit aan bij een blog die ik tegenwoordig met plezier volg: Minimaxisme: meer met minder. Zoals de titel al verklaart, wordt er daar volledig uitgelegd hoe je gelukkiger kan zijn met minder materiele dingen.

Beautyqueen in het diepst van mijn gedachten

Het einde van deze maandag eindigt al. De wijvenweek is gestart. Talloze vrouwen en een handjevol mannen vertelden al over hun ochtendrituelen. Zou iemand eigenlijk alle posts op de wijvenblog lezen?

Bij mij is het zeer simpel ‘s morgens: Ik pak wel of niet een douche. Ik kam mijn haren. Ik poets mijn tanden. Daar houdt het eigenlijk al bij op. Als ik met de auto naar het werk ga, dan valt dat nog mee tegen dat ik op het werk kom. Neem ik de fiets, dan zie ik er al even verwaaid uit als toen ik opstond. Ik spuit geen middelen op mijn haar. Ik maak het niet stijf. Soms doe ik het in een of ander staartje maar meestal laat ik mijn haar loshangen. Mijn kledij hangt trouwens ook wel af van het vervoersmiddel dat ik kies. Zolang het maar proper is en comfortabel zit voor de hele dag, ben ik al vrij tevreden.

In het diepst van mijn gedachten, ben ik dus mooi genoeg en heb ik bijna helemaal geen extra werk nodig. En als anderen dat niet kunnen zien, dan moeten ze maar een roze bril opzetten!

Welke Wijvenweek?

Er wordt al een tijdje afgeteld naar de wijvenweek die morgen weer opnieuw start. Zo ook bij WiebelWoorden. Daar haalde ik het geweldige idee om hier ook nog eens mijn posts van in de eerste wijvenweek in 2008 in de verf te zetten. Ik was toen net gestart met bloggen. Dit is wat ik er toen van maakte:

  • Mijn wijflijf : Dit is nog steeds geldig
  • Mijn Mannen : Na een lange single periode is hier een nieuwe man aan bod gekomen. De ideale man van toen bleek zeker niet de ideale man te zijn. Nu hou ik van Ifemi. Voor zij die hier nieuw zijn: Ifemi betekent ‘my love’ in het Yoruba en Yoruba is de taal die Ifemi spreekt. Hij is afkomstig uit Nigeria. Wij wonen ondertussen al een jaartje gelukkig samen en ik hoop dat dat nog lang mag duren.
  • Tijd Teveel ? : Deze vraag stelde ik gewoon extra. Voel u vrij om daar nog steeds op te antwoorden.
  • Huishoudelijk werk : Ik heb het gevoel dat ik tegenover toen verbeterd ben, maar toch voel ik dat het nog beter kan.
  • Kinderen : Spijtig genoeg nog steeds geen kindjes en wel een kinderwens.
  • Ervaring : Een groot verschil tegenover toen. Ik doe hier lekker waar ik zin in heb. Soms heb ik te veel ‘moeten’ in mijn hoofd, maar dan bedenk ik later ook weer dat ik die kan laten vallen en dat alles dat ik hier doe voor het plezier is.
  • Wat mannen niet begrijpen : Niets aan toe te voegen.
  • Het einde : Dat ik mij deze week weer evenveel mag amuseren als toen!!!

Morgen begint het dus. De tweede wijvenweek. Langs de ene kant ben ik er volledig klaar voor. Langs de andere kant heb ik nog helemaal niets voorbereid. Gelukkig kregen we deze week in onze mailbox al een heleboel tips om elke dag het onderwerp goed te kunnen aanpakken. Deze tips kan u vinden bij de blog voor de singles waarvan ik wou dat ik die al kende toen ik zelf single was.

snowflake snowflake snowflake snowflake snowflake snowflake snowflake snowflake snowflake snowflake