Rustige Rots

Omdat het weer enorm lang geleden is, heb ik besloten hier nog eens een blogthings testje te plaatsen. Een van de nieuwste testen, gaat na wie jij bent in groep. Hier ben ik:

You Are the Stabilizer
You bring stability and security to any group you’re in. You are a rock.You tend to follow norms. You figure why rock the boat unless there’s a good reason to?

You value everyone equally, and you treat people fairly. You don’t play favorites.

You don’t like interpersonal conflict, and you try to make sure everyone is getting along. You are an objective peacemaker.

Ik vind het wel een mooie omschrijving van mezelf. En jullie? Wie zijn jullie?

Within Temptation Rocks!

In hetzelfde weekend dat ik naar Rihanna ben geweest, ben ik ook naar het concert van Within Temptation geweest. Onverwacht, maar zalig!

Ik dacht dat ik ooit al eens in ab geweest was, maar nu ik het daar zag, was ik vrij zeker van niet. De zaal ligt in een gewone Brusselse straat. Wanneer je binnenkomt sta je in een vrij kleine ruimte om iets te kunnen drinken. De vestiaire, bestaande uit een hele boel lockers, en de wc’s bevinden zich beneden. De concertzaal is achterin. Wij stonden beneden. Goed zicht. Goed voorprogramma. In tegenstelling tot het voorprogramma van Rihanna, Calvin Harris, was het voorprogramma hier wél in hetzelfde genre: Anneke van Giersbergen. Ze deed het goed, maar was volgens ons zéker en vast nog niet klaar voor bijvoorbeeld een Sportpaleis.

Within Temptation zelf was schitterend. Ik was een beetje teleurgesteld dat de zangeres niet opkwam in een enorme galajurk, maar dat is helemaal goed gemaakt met de video intro’s en hun muziek. Geweldige muziek. Niet te beschrijven. Goeie ouwe, maar ook goede nieuwe die ik nog helemaal niet kende en er wel enorm van genoten hebben.

Achteraf gezien, vonden we eigenlijk niet alleen de kledingkeuze van de zangeres teleurstellend, maar ook de kledingkeuze van het publiek. Buiten een aantal uitzonderingen was iedereen normaal gekleed. Flauw!

Zomaar op Zondag

Zonder reacties heb ik duidelijk ook niet veel zin om hier iets neer te schrijven.

Ik luister dus verder naar de radio en werk verder aan mijn Nigeria foto boekje.

Verloren Vragen

Schandalig! Dan zorg ik dat er een interview van me wordt afgenomen en dan vergeet ik :

  • jullie te zeggen waar en wanneer dat zal verschijnen.
  • haar – degene die de vragen stelde – terug te mailen met de antwoorden die zij nodig had.
  • er zoiezo nog aan te denken, na al die gezondheidsproblemen.
  • haar ervoor te bedanken.
Om dit allemaal recht te zetten:
  • De antwoorden op de Vijf Prangende Vragen zijn vorige maandag verschenen.
  • … die mail typ ik natuurlijk niet hier … maar toch wens ik mijn excuses ook hier bekend te maken.
  • Ik las haar blog, waardoor mijn vergeetkopje ineens een “OH NEE”-gedachte maakte.
  • Toch bedankt Karin om mijn antwoorden te publiceren.

Hopelijk is dit voldoende.

Plotse Pijn

Spijtig dat er in de wereld zoveel foute dingen gebeuren gewoon omdat mensen niet tolerant zijn. Spijtig dat er dingen niet getolereerd worden omdat zogezegd God het zo niet heeft gewild. Is het belangrijkste niet dat je iedereen rond je respecteerd? Ongeacht die persoon zijn grootte, leeftijd, kleur, liefdesvoorkeur, geloof, dikte, haarkleur of mening.

Straffe uitspraken kunnen mij pijn doen. Ook al zijn ze absoluut niet tegen mij gericht.

Fijn Fietstochtje

Ik dacht om vanmorgen even langs de hulpkas te gaan. Ik was vorige maand werkzoekende, dus daar ga je je centjes dan halen. Gelukkig woon ik in de stad en is dat bureau maar een kwartiertje fietsen. Spijtig genoeg was het bureau vandaag uitzonderlijk gesloten.

Is dat dan zo moeilijk om dat ook op de website te zetten?

Mensen die van verder komen, zullen daar ook niet mee lachen als ze daarvoor door ‘t stad zijn gereden. Voor mij was het gezonde ochtendgymnastiek.

Vakantie Vervolg

Het is alweer een tijdje geleden dat ik verder ging met mijn Nigeria verhaal. Zo heb ik nu weer op een aantal geweldig geapprecieerde reacties van toen gereageerd.

En na de reacties op het verhaal van onze verloren valiezen, hebben wij hier, na terugkomst in België, toch een email verzonden naar Lufthansa. Je kan inderdaad vergoed worden. Maar, daar is natuurlijk een grote voorwaarde aan verbonden: Je moet de bonnetjes van wat je toen gekocht hebt om je verloren valiezen te compenseren kunnen inleveren en dan betalen zij dat wel terug. Spijtig. Die hebben we dus niet. En dit weten we dus ook weeral voor in het vervolg.

Om in Nigeria heen en weer te rijden van bij de plaats waar we logeerden tot het vliegveld was ongeveer een half uur tot een uur rijden denk ik. Het maakte me eigenlijk weinig uit, want er was altijd wel weer iets anders te zien buiten. En de dag dat we uiteindelijk onze koffers terug mee naar huis zouden nemen, zijn we eerst nog iets gaan drinken in een cafétje vlakbij de luchthaven. Dat zag er zo uit:

De mannen die daar zitten, zijn dus mannen die er werken. Het rieten dak dat je daarachter ziet, zorgt voor enorme verkoeling. Overal staan er ventilators om het fris te houden.

Ik herrinner me hier vooral dat Ifemi en zijn broer een hapje te eten bestelden. Weer voor hen, want er was geen not-so-spicy alternatief. Maar, terwijl de broer het met gemak zat op te eten, vond Ifemi het toch ook wel enorm spicy. Leuk om te zien.

Wervelend Wedstrijdje

Ik wil eens een wedstrijdje beginnen. Meestal krijgt de winnaar van een wedstrijd echter een beloning. Hier weet ik echter niet wat de beloning zou kunnen zijn.

Concreet: De wedstrijd is tussen jullie en mij. Allen tegen één.

Wat kunnen we namelijk eerst vieren?

Binnen 72 posts kan ik vieren dat ik een belangrijke grens heb bereikt.

Binnen 795 reacties kunnen jullie – en stiekem ik ook een beetje – vieren dat jullie een belangrijke grens bereikt hebben.

Als je weet dat ik nu een gemiddelde heb van 4 a 5 reacties per post, dan vrees ik eigenlijk ook al dat het geen eerlijke wedstrijd zou worden.

Bij deze laat ik dit idee nog even pruttelen aan de bar van dit café en mogen jullie er al jullie meningen over kwijt.

Verklaring Gedachtegang

Die Gedachtengang schreef ik gisteren. Ik was nog niet zeker of ik die hier wou publiceren. Nu ik het herlees, zie ik er mijn paniek in. Ik wil het bijhouden voor die tijden wanneer ik die paniek weer vergeten ben.

En met dit schrijfseltje wil ik de omstandigheden en de mogelijke nieuwe oplossingen nader verklaren.

Na onze reis naar Nigeria heb ik inderdaad enorm veel last van migraine. Bij mij uit migraine zich eigenlijk enkel in hoofdpijn. Als die hoofdpijn lang aanhoudt, dan wordt ik daarbovenop nog eens misselijk. Ik heb medicatie, drie verschillende soorten, die bij een acute aanval van migraine helpen. Spijtig genoeg blijken geen van de drie nog sterk genoeg te zijn voor elke aanval. Anders gezegd: mijn lichaam is gewend aan die medicatie ondertussen, doordat ik ze de laatste weken bijna dagelijks neem. Doordat ik bovendien vorige week ook nog eens vechtte tegen een zware verkoudheid, kwam er natuurlijk ook nog wat extra hoofdpijn bij.

Zaterdag deed ik mijn best om mijn hoofdpijn te negeren. Ik ging naar mijn twee nichtjes kijken in de bewegingsschool. Zo schattig. Allebei. En dat gaf me wel een zekere afleiding. In de namiddag ging ik met een vriendin, waar ik al heel lang veel te weinig tijd mee doorbracht, shoppen. We hebben zelfs ‘s avonds gezellig gegeten in een pasta restaurantje en zijn dan nog ook nog even cocktails gaan drinken. De hoofdpijn kwam en ging, kwam en ging, … heel de dag lang. Ik weet dat alcohol een extra oorzaak van mijn migraine is, maar soms gaat mijn redenering als volgt: de hoofdpijn heb ik toch al, dus kan ik evengoed genieten van een lekkere cocktail. Vermits zij haar laatste bus moest nemen, ging ik nog even met Ifemi iets drinken. Gezellig, maar … de hoofdpijn verergerde. Ik werd misselijk.

Ik verbleef zondag in mijn bed. Weeral. Ik werd een beetje een zwart-kijker. Niets gaat er dan nog goed bij me. Ik zie dan ook geen mogelijke goede vooruitzichten. Alles is donker en zwart op die moment.

Maandag was ik er nog niet uit. Tijd voor een dokter. Hoog tijd zelfs!

Vermits mijn migraine specialist niet telefonisch bereikbaar was op maandag, moest ik daar dinsdag maar naar terugbellen. Vermits ik een ziektebriefje nodig had, sleepte ik me toch maar naar mijn huisarts. Ik deed mijn verhaal daar aan een nieuwe jonge dokteres. De conclusie daarvan is, dat ik binnenkort naar de kinesist ga om mijn nek te laten masseren. Misschien wordt mijn migraine toch grotendeels veroorzaakt door een stroeve nek. Verder heb ik ook binnenkort terug een afspraak met mijn psychologe om de hele toestand te bespreken, want het is me allemaal te veel wanneer ik hoofdpijn heb.

Dinsdag belde ik weer naar mijn migraine specialist. Hij vroeg wat ik anders deed de laatste weekend. Eerst kon ik niets bedenken, maar toen merkte ik op dat ik al enkele weken twee Sifrols nam ‘s avonds. Sifrol is het pilletje – door hem voorgeschreven – dat ervoor moet zorgen dat ik beter slaap doordat de spieren in mijn benen minder zouden ongecontroleerd bewegen tijdens mijn slaap. Hij zei dat ook dit pilletje migraine kon veroorzaken en dat ik het dus eens een week moest aanzien met terug maar één Sifrol voor ik ga slapen. Ik ben benieuwd.

Verder bedacht ik ook nog dat mijn acupunctuur nu al een tijdje geleden is. Gezien mijn twijfel bij mijn laatste sessie daar, zei hij me dat als ik er niet in geloofde, ik maar eens zes weken moest wegblijven. Dan zou ik zien of het met mijn rug of enkels erger gesteld is of niet. Wel, met mijn rug en enkels is het nog exact hetzelfde, dus de acupunctuur heeft daar weinig voor uitgehaald denk ik, maar misschien heeft dat wel wat uitgehaald voor mijn migraine. Ik weet het niet. Ik ga er voorlopig toch niet naar terug. Ik zal wel eerst afwachten wat die kinesitherapie voor mij kan doen.

En als laatste positieve noot, ben ik inderdaad gestopt met cola drinken. Ik heb inderdaad geen cola in huis gehaald, maar spijtig genoeg voor mij kwam Ifemi gisteren toch nog met een fles cola binnen omdat hij er zin in had. Hij had ook nog geen idee van mijn besluit toen hij van zijn werk thuis kwam natuurlijk.

Gedachtengang

Ik probeer structuur te vinden.

Ik zoek naar de oorzaken:

Nek die vast zit. Te veel medicatie. Te veel zorgen.

Het is niet zo erg, maar het is wel erg. Ik loop de muren niet op want ik ben te moe. Oorzaak zoeken is moeilijk. Schrijven ook. Denken trouwens ook. Dit postje trekt nergens op.

Weeral een zondag kwijt. De laatste weken gaat er bijna geen dag voorbij zonder dat ik hoofdpijn heb. Soms maar een beetje. Soms erg, maar toen werkten de pilletjes wel. Soms ben ik er gewoon aan voor de moeite omdat de pillen niet meer doen wat ze zouden moeten doen. Het is me te veel. Het is hier thuis te veel. Migraine is een last voor ons beiden. Ik voel me schuldig dat hij alles op zich moet nemen. Ik wil het niet meer. Volgens mijn dokter zit ik in een vicieuze cirkel: meer last, meer migraine, minder doen, meer schuld, meer last, … cirkel rond. Ik wil mezelf vebeteren. Ik wil zoveel. Ik val haast in slaap.

Kinesitherapie om mijn nek los te krijgen.

Psychologie om uit de vicieuze cirkel te geraken. Waarom stop ik hier altijd mee als het een beetje beter ga? Ben ik dan echt zo optimistisch dat ik telkens denk dat het allemaal wel goedkomt wanneer ik geen hoofdpijn heb?

Tijd aan mezelf schenken.

Geen cola meer. Het is zelfs niet in huis. Ik ga het niet halen. Ik hou vol deze keer. Het gaat erover.

Ik ben het beu. Het is zwaar. Ik ben een last.

snowflake snowflake snowflake snowflake snowflake snowflake snowflake snowflake snowflake snowflake