Storende Stress

U herrinnert zich misschien nog wel mijn warrige periode niet zo lang geleden? Nadien ging het beter met mij. Spijtig genoeg is de warrige periode precies over gegaan naar mijn vriendin. Thuis had ze het moeilijk, op het werk was het moeilijk. Ze had veel werk en ze was continu bezig. Stress was het enige dat ik te weten kwam. Ze had zelfs geen tijd om eens af te spreken en erover te praten met een kriekje. Ik zat met haar in. Ik probeerde haar gerust te laten wanneer ze dat vroeg. Ik belde af en toe voor een korte pauze. Ik hoopte maar dat die kleine dingen ook al hielpen.

Vorige zaterdag was het zover. Na een middagje bij mijn ouders, had ik ‘s avonds met haar afgesproken. Eindelijk gingen we kunnen bijpraten over al onze problemen van de voorbije weken. Het was er tijd voor. Ik was van plan om met de fiets te komen, maar dankzij de problemen met mijn enkel – nog steeds – besloot ik om toch maar de auto te nemen.

Ik belde aan. Ze deed open. Ze opende de deur van de living. En ik was verrast. Absoluut verrast. Ik had geen woorden. De tranen rolden over mijn gezicht. Ik … ik kan er nog steeds geen woorden voor vinden. Zo’n verrassing had ik niet verwacht. Ook dacht ik direct aan Ifemi die er niet bij was. Wat spijtig. Wat had ik me graag op die moment in zijn armen gestort om te bekomen. Er was echter niet aan te ontkomen. Ik bevond me plots midden in de belangstelling.

En nog steeds hebben we dus nog geen kans gehad om bij te praten.

(orig fig)

Win Energy Challenge: Dag 11

Woensdag. Werkdag.

  • Cola? twee blikjes.
  • Actie? geen.
  • Fruit? een banaan, een kiwi en nog wat overschot van het aardbei-appelsiensapje.
  • Water? Toch wel meer dan gewoonlijk.
  • Zeven uur in bed? Ik vrees ervoor. Dit blijkt moeilijker te zijn dan verwacht.

Summer Challenge 11 : Pijnlijke Problematiek

De opdracht van de dag: Tell us about the last person who hurt you.

Wat vind ik dit een moeilijke opdracht. Gaat het om degene die me fysiek pijn gedaan heeft, dan is dat mezelf door mijn vingers te verbranden aan het heet ijzer van mijn gasvuurtje. Gaat het om degene die me mentaal pijn gedaan heeft, dan moet ik eigenlijk ook toegeven dat dit om mezelf gaat, want ik maakte het mezelf moeilijk en daardoor werd het pijnlijk. In de plaats daarvan had ik gewoon alles op me moeten laten afkomen – Ik spreek dus niet over een vuist, maar eerder over onverwachte gebeurtenissen.

En ja, over mezelf weten jullie ondertussen al wel genoeg. Daar moet ik toch niet weer een hele post aan wijden?

Win Energy Challenge : Dag 10

Dinsdag. In de voormiddag doktersvisites. In de namiddag werk.

  • Cola? Een slokje hier en daar in de voormiddag en een blikje in de namiddag.
  • Actie? Wandelen naar de eerste doktersvisite en naar de andere kant van het park om mijn auto op te pikken. Tussendoor nog wat trappen lopen.
  • Fruit? Een banaan en nu een aardbeien-appelsiensapje.
  • Water? Vrij weinig.
  • Zeven uur slaap? Ik vrees ervoor.

Summer Challenge 10 : Bad Bad Me

Mijn summer challenge stond een beetje op een laag pitje, maar dat wil niet zeggen dat we er niet mee doorgaan natuurlijk.

De elfde opdracht :  5 things you dislike about yourself/want to change and why.

  • Ik heb te weinig zelfvertrouwen. Het betert, maar het kan nog veel beter. En ik wens iedereen veel zelfvertrouwen toe. Volgens mij kun je niet gelukkig zijn zonder.
  • Mijn gezondheid wil ik ook wel verbeteren. Laten we dat hartprobleem overboord gooien, de migraine de ruimte in sturen en een nieuwe enkel en rug bestellen in de e-shop.
  • Ik ben te emotioneel van tijd tot tijd. En als je te emotioneel bent, dan denk je niet meer helder.
  • Mijn uitstelgedrag wil ik wel volledig in de vuilbak storten. Ik ben er nooit mee geholpen. Integendeel zelfs.
  • Ik maak me te veel zorgen om alles. Af en toe iets loslaten zou me wel deugd doen. Of als ik dan toch mag verbeteren zoveel ik wil: Nergens nog zorgen in maken! Alles loslaten! Genieten!

(orig fig)

Verjaardag Vieren

Wat moest ik nu toch doen met mijn probleem?

Vlak voor het weekend probeerde ik te organiseren dat ik mijn verjaardag kon vieren met mijn familie. Ik dacht van het te splitsen in het Belgische stuk en het Nederlandse stuk. Mijn ouders waren spijtig genoeg net op weekend, maar dat gaf me als voordeel dat ik wel mijn broer en gezin kon uitnodigen om bij ons thuis te komen vieren. Dat was ook weeral een super gezellige middag. Verder probeerde ik dus met mijn hollandse nichtjes af te spreken bij mijn tante thuis. Uiteindelijk kon de jongste niet komen, maar het was toch ook weer een super gezellig feestje bij mijn tante. Op beide feestjes werd zelfs Afrikaans eten geserveerd van Ifemi. Héél lekker.

Nu de vrienden nog… Ik maakte een lijstje. Het waren er te veel. Ik kon niet kiezen. Toen ik er met een vriendin over sprak, zei ze dat ik misschien enkel mijn beste vrienden moest uitnodigen. Dat zou té weinig zijn, naar mijn zin. Ik kwam uiteindelijk op zo’n 26 vrienden die ik wou uitnodigen. Sommigen hebben al kindjes. Dit zou neerkomen op vijf verschillende feestjes bij ons thuis. Ik vroeg aan die vrienden wanneer het voor hen het beste schikte. Ik wachtte de resultaten af. Ik maakte een overzicht. Ik plande uiteindelijk vijf feestjes: Zondagmiddag, zondagavond (vorig weekend), vrijdagavond, zondagmiddag en zondagavond (komend weekend).

Maar… het leven loopt niet altijd zoals gepland.

Win Energy Challenge : Dag 9

Maandag. In de voormiddag op kantoor. Daarna, naar de kust.

  • Cola? een blikje in de voormiddag en een paar glaasjes in de namiddag.
  • Actie? twee keer kwartiertje fietsen en wandelen op den dijk en de pier van Blankenberge
  • Fruit? een banaan.
  • Water? Al drie glaasjes in de voormiddag en regelmatig wat in de namiddg.
  • Zeven uur in bed? Mislukt. Het was een kleine zes uur.

Win Energy Challenge : mini pauze

Het weekend is voorbijgevlogen. Het was niet actief en niet gezond. Ik heb veel migraine gehad. Ik heb weinig geslapen. Ik heb te weinig water gedronken en te veel cola. En tot slot heb ik relatief weinig fruit gegeten. Dit kan beter.

Verwachting Vergroten

Dit jaar is het jaar dat ik 30 zou worden. In september. Er werd echter al vanaf een half jaar van tevoren verwacht dat ik iets groot zou doen, want ik word wel D-E-R-T-I-G. “En, waar/wanneer komt het grote feest?” , “En, wat ga je doen met je dertigste?” of “Er komt toch een groot feest?“. Mijn broer had een feest gegeven op zijn dertigste. Mijn papa geeft elke tien jaar een grote fuif. En ik?

Deze vragen en die hoge verwachtingen zorgden ervoor dat ik geen feest wou geven. Ik had er geen zin in. Al wat ik wou was met Ifemi naar Nigeria. Het liefst op mijn verjaardag. Spijtig genoeg is dat anders uitgevallen, want er was een promotie waardoor de vlucht in oktober een pak goedkoper was. Maar, ik wou nog steeds naar het buitenland met Ifemi. We gingen voor een lang weekend naar de Vogezen. We vierden mijn verjaardag in de bergen. We zwommen samen in het meer. We gingen gezellig wandelen en aten nadien in een sfeervol restaurantje. Ik had een prachtige verjaardag.

Ondertussen besefte ik meer en meer dat ik eigenlijk toch iets wou doen. Bij ons thuis. Maar… ons thuis is maar een appartementje. Er kunnen maximaal negen mensen zitten in onze living. Dus zelfs een feestje voor de familie zou niet kunnen. Een feestje voor de vrienden helemaal niet. Ik dacht na… Ik besprak met Ifemi…

More about Arewa’s Family

U herrinnert zich nog het bezoek van Ifemi’s familie? Hier is het vervolg.

On wednesday the family made it to the Zoo of Antwerp. The children were really happy about that and had a lot of pictures to show. They didn’t know all the animals and saw a lot of new things. I only went by in the evening to see how we would spend the next day.

We decided to go to Bokrijk. This is a place where you can visit Belgium 100 years ago. The boys were really interested about everything. The oldest one stood for a long time at the smith who even started to explain everything that he did in English for him. In the mean time, the youngest boy did some kind of knitting work. What he made together with hundreds of other children will be displayed at the end of August normally. I just emailed about this, and it will be displayed this weekend, so the pictures will arive after that. The boys also tested a lot of bikes, walking on sticks and some old Belgian games. They ran through a small maze looking for Jommeke and saw how life was 100 years ago: The children of back then, the teacher, the police agent and even the priest. At the end of this big museum park, we still went to the playground where te boys could still play a lot. The rain put a stop to that. We walked back to the car and we were in a heavy storm during the ride. I even had to pull over and stop. Yes, it was the same storm that went over Pukkelpop!

On friday we went to Bobbejaanland and saturday was a shopping day.

On sunday morning they left back for Nigeria and in a few weeks, I will see them again.

snowflake snowflake snowflake snowflake snowflake snowflake snowflake snowflake snowflake snowflake