Dag 20: Deze Maand

Een heel algemene titel zorgt natuurlijk voor een heel algemene tekst.

Het is nu het einde van de maand november en eigenlijk zou ik dus al volledig door mijn Challenge moeten zijn gegaan. Het is echter veel moeilijker dan verwacht om het vol te houden.

Soms vind ik het echter wel heel leuk om over een bepaald onderwerp na te denken en er vervolgens iets leuks van te maken. En zo krijg ik dus nu net het idee om gewoon een aantal weetjes over deze maand te vertellen:

  • Zoals u ziet, zijn de herfstbladeren van het begin van deze maand vervangen door sneeuwvlokjes vermits het vandaag hier ook echt gesneeuwd heeft. Mijn auto ziet wit. Mijn fiets ziet wit. De daken zien een beetje wit. Ik wil nog meer wit.
  • Op het werk had ik een evaluatiegesprek waarbij ze heel positief over mij waren. De enige puntjes waar ik nog aan kon werken was mijn creativiteit bij het zoeken naar oplossingen en ik word aangespoord om meer initiatief te nemen.
  • Mijn lezers zijn in het algemeen heel tevreden over deze challenge, dus ik ga na deze challenge op zoek naar een nieuwe soort challenge.
  • Mijn tandarts heeft me vandaag nog opgebeld en zocht voor mij een gaatje om er deze week toch nog bij te kunnen. En toen belde hij me weer om te zeggen dat ik deze avond al mocht langskomen. Er had iemand anders afgebeld. Ik ben dus gegaan. Hij heeft niets kunnen doen en heeft enkel antibiotica voorgeschreven. Ik krijg toch een algemene opkuis van mijn tanden eind december.
  • Familie, vrienden, lachen en gelukkig zijn, blijven enorm belangrijk.

En ik denk dat jullie het daarmee moeten stellen. Er is natuurlijk nog veel meer gebeurd deze maand, maar het is tijd om in mijn bed te kruipen.

Slaapwel.

(orig fig)

Meer Besluiten

Ongeveer een dikke maand geleden schreef ik een aantal besluiten op en eigenlijk wil ik die nu hier aanvullen. Het doet me goed. Controle nemen over mijn leven in de plaats van mijn leven te laten passeren.

Besluit 1: Ik hou de besluiten van vorige keer in leven: het regelmatige bloggen, de cola, het lief, de regelmaat, … In het geval van de cola moet ik eigenlijk toegeven dat ik het besluit zelfs nieuw leven moet inblazen.

Besluit 2: Ik wil stoppen met mijn uitstelgedrag. Als er iets kan gebeuren, doe het dan ook ineens. Ik wil me niet meer laten tegenhouden door het zinnetje: “Ik ben te moe.” Ik hou niet van die zin. Ik heb energie genoeg. Ik kan dit.

Besluit 3: Ik wil stoppen met uitvluchten te vinden om niet te gaan fitnessen. Vanaf nu ga ik gewoon, tenzij voor een goede sociale reden. De reden “Ik ben moe” zal ook hier niet meer gelden. Ik heb energie genoeg!

Besluit 4: Ik denk dat ik maandelijks eens ga stilstaan bij mijn leven en de dingen waaraan ik wil werken hier in besluiten ga neerpennen.

Besluit 5: Om met een leuke af te sluiten: Ik wil altijd gelukkig zijn en dat ook overbrengen op anderen.

Dag 19: Waar heb ik spijt van?

Ik denk niet dat er in mijn leven één bepaald punt is waarvan ik kan zeggen dat ik er spijt van heb. Ik heb al een goed leven gehad tot hiertoe en ik geniet nog steeds van dat leven.

Natuurlijk zijn er nog wel eigenschappen die ik mezelf eigen wil maken en waaraan ik wil werken. Maar kan je zeggen dat je spijt hebt om bepaalde eigenschappen niet te hebben? Ik vrees ervoor. Het enige dat ik daaraan kan doen, is er nu aan verder werken. Er gewoon voor gaan omdat ik het wil.

Tandarts! Dringend! Hier!

Ik belde gisteren mijn tandarts omdat ik met enorm veel tandpijn zat. Ik neem er zelfs pijnstillers voor en dat doe ik niet gemakkelijk voor iets dat geen migraine of hoofdpijn is.

De tandarts belde me terug en het vroegst dat ik kan komen is op 8 december. Tot dan word ik verondersteld om verder pijnstillers te nemen wanneer dat nodig is. Is dit normaal? Is dit bij jullie tandarts ook? Voorziet een tandarts geen vrije tijd meer voor dringende gevallen? Moeten tandartsen misschien ook iets als een spreekuur invoeren?

Even verschoten

Vandaag kreeg ik dit als reactie op mijn Bijna Feest post:

hopelijk ga je dood onderweg (‘l)

Ik schrok eigenlijk wel een beetje. Wie heeft daar nu plezier aan om dat als reactie op een positieve post te zetten?

Natuurlijk heb ik deze reactie dus niet goed gekeurd.

Dag 18: Mijn Favoriete Verjaardag

Ook met deze opdracht kan ik niet kiezen. Een verjaardag werd bij ons van kleins af aan al speciaal gemaakt. Zo mocht je zelf kiezen wat het avondeten ging zijn en werden er natuurlijk altijd verjaardagsfeestjes georganiseerd. Met de vriendjes en/of met de familie.

De laatste jaren zorg ik er natuurlijk zelf wel voor dat het leuk wordt en dat doe ik het liefst door te zorgen dat ik met mijn verjaardag in het buitenland verblijf. Als dat niet lukt, vind ik het natuurlijk nog steeds geweldig om mijn verjaardag met familie en vrienden te vieren.

Een geweldige verjaardag was natuurlijk de laatste die ik in Canada vierde samen met mijn nicht, mijn ouders, mijn tante en nonkel, familie van mijn tante, mijn neef en vrienden van mijn neef. Dit kon u natuurlijk al lezen in Three-Way-Toronto. Wat een super stad toch.

Dag 17: Vervolg

Mijn favoriete herrinnering dus. Ik kan het nog steeds niet. Ik heb gedurende deze dag regelmatig nagedacht over welke toffe herrinneringen ik heb, maar ik kan er geen favoriete uithalen.

Hoe kan ik nu kiezen tussen mijn eerste zoen of het moment dat ik de eerste keer mijn petekindje in mijn armen hield? Hoe kan ik nu kiezen tussen al mijn verjaardagen die ik in het buitenland doorbracht? Toronto, Tsjechië, Creta,… Hoe kan ik nu kiezen tussen het moment waarop mijn hollandse nichtjes mijn haar vlochten in allemaal kleine vlechtjes of de momenten dat ik als al wat ouder kind samen met mijn tante speelde op de computer? Hoe kan ik nu kiezen tussen die geweldige momenten met mijn toenmalige vriendje in Creta, Namen of Spanje of al die vakanties die ik met mijn familie maakte? Hoe kan ik nu kiezen tussen het trouwfeest van mijn broer en schoonzus of het genieten van mijn vrijheid in een reis door Frankrijk en Spanje?

Niet tegenstaande dat ik altijd zeg dat ik niet meer veel weet, heb ik toch wel veel favoriete herrinneringen. Ze zijn allemaal stuk voor stuk belangrijk. Ze hebben allemaal bijgedragen tot de persoon die ik nu ben en daar ben ik enorm blij mee.

In Volle Vaart Vooruit

Wat ik hier nog wel kan vertellen, is dat het eigenlijk drukke dagen zijn in mijn leven. Ok, vergeleken met de dansers van So You Think You Can Dance, is mijn leven enorm rustig, maar voor mij is het dus druk.

Zo hebben we vrijdag naar een theaterstuk gezien van Oscar Wilde, gebracht door Osea, waarin deze keer wel drie vrienden van me meespeelden. Ik ging er naartoe met het gedacht om een luchtig toneelstuk te zien zoals gewoonlijk. Nee, ik bekijk op voorhand de inhoud van het stuk niet. Het werd dus een zwaar stuk met vermoeiende dialogen. Het boeide me weinig. De kleding en de acteerprestaties van de acteurs boeiden me dan weer wel, wat er dus toch nog voor gezorgd heeft dat ik een leuke avond had.

Zaterdagmiddag zijn we gaan schaatsen met vier. Twee ervan hadden echter nog nooit met schaatsen op het ijs gestaan. Eentje was een natuurtalent en kan het ondertussen beter als ik, want vermits het gisteren zo leuk was, zijn we vandaag met drie terug gaan schaatsen. Ik heb echter vandaag gemerkt dat ik nog enorm veel wil veranderen aan mijn onzekerheid.

Zaterdagavond werd dan opgevuld door een optreden van Chloë & The Lonesome Cowboy waar ik best wel van genoten heb. Ik was echt ontroerd door Chloë haar stem wanneer ze zacht en rustig zong. Wanneer ze echter meer volume wou gebruiken, kwam de klank er nog niet zo goed over. Samen zorgden ze toch voor een aangename sfeer in het café.

Na al deze culturele uitstapjes, gaan mijn dagen nu gevuld worden met werken, kinesist, heerlijke pannekoeken (hopelijk), weer werken, baby bezoekje, nogmaals werken, fitness, en ga zo maar verder.

Dag 17: Mijn favoriete herrinnering

Moeilijk. Iedereen weet dat ik verschrikkelijk slecht ben in dingen te herrinneren van vroeger. En om er dan mijn favoriete herrinnering uit te halen uit die paar dingen dat ik nog weet…  sorry, hier ga ik toch helderder over moeten nadenken.

Hopelijk krijgen jullie morgen een échte favoriete herrinnering

Dag 16: Mijn Eerst Kus

Jaren geleden. In Italië. Een mooie zomeravond. Geweldige herrinnering.

Dankzij mijn ouders mocht ik met Recrea, dat nu blijkbaar JongerenTravel noemt, een aantal keer op vakantie. Ik denk dat het telkens zo’n 10 dagen was, maar ik kan me vergissen. Op mijn vijftiende ging ik dus naar Italië. De zomerbestemming bij uitstek. Lekker genieten van zon, zee en strand. Mijn ideale vakantie. Nog steeds. Ik weet zelfs niet meer waar exact ik naartoe ging in Italië, maar we deden uitstappen naar Firenze, naar Venetië en naar een super waterpretpark.

Verder deden we met de begeleiders wel leuke uitstappen, maar ik herrinner me dat we eigenlijk veel vrijheid hadden. Gewoon met een paar nieuwe vriendinnen rondlopen in een zomerse omgeving en genieten van alles dat er rond je gebeurt. We leerden daar toen een aantal leuke Italianen kennen waar we die week eigenlijk zo veel mogelijk mee afspraken. Puur vakantievertier.

Op een van de laatste avonden liepen mijn vriendin en ik, met onze Italiaanse vriendjes, terug naar de plaats waar we sliepen. Een 200 meter voor onze verblijfplaats hielden we halt en zeiden onze vriendjes vaarwel met onze eerste kus.

Ik denk er nog altijd met een warm gevoel aan terug. Een betere eerste kus kun je je toch niet wensen zekers.

(orig fig)

snowflake snowflake snowflake snowflake snowflake snowflake snowflake snowflake snowflake snowflake