Weekendje Weg

Ik ben er klaar voor… denk ik. Mijn zwemzakje is gemaakt. Sportzak is gemaakt. Toiletzak bij. Pillen bij. Spelletjes bij. Boeken bij. Nu de familie nog meenemen en we vertrekken naar Nederland.

Port Zélande… Here we come!!!

Big Bang Snow

Eigenlijk wil ik in mijn bed kruipen en slapen. Langs de andere kant wil ik ook nog een paar dingen meedelen, dus dat ga ik nu toch even snel doen voor ik naar dromenland vertrek.

Spelen in de sneeuw met mijn broer, zijn kindjes en de hond was super leuk. Aangezien de jongste dochter nog niet alleen op de slee kon zitten, heb ik er mee opgezeten terwijl mijn broer ons vooruit trok. Ik moet zeggen: het was enorm lang geleden dat ik op een slee heb gezeten, maar het was reuzeleuk! Ondertussen kreeg ik ook wat sneeuwballen tegen mij van de oudste dochter. Het was eigenlijk geen goede sneeuw voor sneeuwballen te maken, maar we hadden toch plezier. We hebben gelopen in de sneeuw, de slee voortgetrokken, gewandeld, … Mijn broer had een momentje om met zijn hond heel zot te doen in de sneeuw. Het was in ieder geval enorm prettig en zeker voor herhaling vatbaar! Leve de mooie witte sneeuw!

Om dan even van de hak op de tak te springen ga ik het hier nog iets helemaal anders vertellen: Leve de Big Bang Theory! Mijn tv-hoogtepunt van de week!

En met al dat gezegd zijnde, kan ik nu rustig in mijn nestje kruipen. Slaapwel.

Frappante avond

Zaterdagavond. Ik fiets naar een adres op het Kiel. Ik ken het daar niet zo goed. Ik zoek nummer 44. Ik zie alleen maar een straat met rijhuisjes. Ik zoek een theater. Blijkbaar is het een theater in een rijhuis. Ik ga binnen met een vriend. Teater Frappant heeft vooraan een gezellig cafétje en achteraan een nog veel gezelligere theaterzaal. We praten in het café even met de ene helft van het Karowe Nemmeke. Er was mij verteld dat zij een toneelstuk zouden brengen. Maar niets is minder waar. Ik word overdonderd door het wondere schouwspel van een zwangerschap. Het leven van een tweeling in de baarmoeder voor de geboorte. Beide acteurs brachten het schitterend. Ik was blij verrast. Bij het verlaten van de zaal krijgen we zelfs nog wat “suikerbonen”. Een geweldig idee.

In de pauze praten we met een andere acteur, die ik enkel nog maar gezien heb in het stuk Blankenberge van Osea. Het is interessant. Het leven van iemand die niet zomaar een werkdag heeft van 9 – 17. Iemand die zijn leven continu verandert door omstandigheden, door andere uitdagingen, door nieuwe ideeën, door nieuwe aanbiedingen.

De bel gaat. Niet voor een tournée général, maar voor het tweede deel van de avond. We begeven ons opnieuw naar het theaterzaaltje waar nu het “muziekgroepje” Karowe Nemmeke optreed. Na het openen met een enorm serieus lied brachten ze allerlei soorten van muziek verwikkeld in een humoristische verpakking. Ze hebben er duidelijk zelf enorm veel plezier in en ze gaan er gewoon voor. Ik hou van het enthousiasme waarmee zij op het podium stonden. Het is aanstekelijk. Ik heb genoten. Ik heb gelachen. Goed gelachen. Vooral met het liedje La Dame. Een geweldig lied over een beeldschone vrouw. Een schot in de roos. Het optreden was een succes. En als ze nog eens optreden wil ik het zeker en vast niet missen.

De avond eindigt in het cafétje en het gesprek gaat verder over het leven van de “acteurs”. Ze doen meer dan alleen acteren. Ze zijn actief. Ze gaan uitdagingen aan. Ze hebben het zo verschrikkelijk druk dat ze niet weten wat eerst te doen. Ze hebben een rijkelijk gevuld leven. Zo boeiend.

Mooi Leven

Het is weer mooi wit buiten. Witte daken. Witte, gladde wegen. Ik ben, na een beetje geschuif met mijn auto, overal toch heelhuids aangekomen. Bij de vrouw, aan wie ik Nederlandse lessen geef, kreeg ik onverwacht een super lekker bord spaghetti voorgeschoteld. Dat maakt me gelukkig, want dat heeft ervoor gezorgd dat ik zelf niet meer moet koken en dat ik dus een leuke lange vrije avond had. Toen ik thuis kwam, ontdekte ik in mijn brievenbus een brief van mijn mama met allemaal goede en positieve raadgevingen. Het was leuke post en het bracht gelijk een glimlach op mijn gezicht.

Al bij al had ik een enorm gelukkige avond. En dat mag wel, nadat ik in het begin van de week weer moest vechten tegen een migraine aanval. En nu kijk ik al uit naar het komende weekend. Dat het maar snel hier mag zijn!

Feest!

Al twee jaar schrijf ik hier regelmatig een tekstje. Soms weet ik op voorhand waar ik naartoe wil met mijn tekstje. Dan zoek ik een structuur die me goed afgaat en herwerk de tekst soms wat. Meestal heb ik echter geen idee waar ik naartoe ga en laat ik de woorden gewoon vloeien uit mijn gedachten. Dit tekstje is een beetje van beiden. Ik weet waar ik naartoe wil. Het is misschien voor sommigen al duidelijk, maar ik vind de goede weg nog niet naar hetgeen ik wil vertellen. Misschien is de goede weg, gewoon de directe weg:

Mijn blog bestaat vandaag de dag twee jaar!!!

En daarom is er vuurwerk om dat te vieren. En natuurlijk ook omdat ik hier mijn derde jaar inga met een nieuwe golf van inspiratie en zin om te schrijven.  Hopelijk genieten jullie nog verder mee van mijn derde jaartje!

Keuze van de Lezer : Londen

Na haar reis naar Londen besloot Kat dit als onderwerp bij mijn keuze van de lezer te droppen. Spijtig genoeg ben ik zelf nog niet in Londen geweest, dus ik kan niet vertellen over mijn indrukken aldaar. Wat ik wel kan doen, is jullie hier de tekst geven van een prachtig lied: Zonde van de tijd van Eva de Roovere :

Londen was nog zo ver weg
Ik had er niks verloren
Toch wist ik dat onderweg
M’n engel nog kon komen
Was dat zonde van de tijd, zonde van de tijd
En was Londen veel te grijs om van te dromen

De trein was groter dan ik dacht
Ik kon me nog verbazen
Over zoveel paardenkracht
Ik liet m’n blik afdwalen
Was dat zonde van de tijd, zonde van de tijd
En was Londen veel te grijs om van te dromen

Wat zou komen, moest nog komen
Was nog een geheim voor mij
Misschien wel zonde van de tijd, zonde van de tijd
En was Londen veel te grijs om van te dromen

Misschien ben ik een losbol maar
Ik kon het echt niet laten
In zo’n grote winkelstraat
Zomaar wat te praten
Was je zonde van de tijd, zonde van de tijd
En was Londen veel te grijs om van te dromen

Wat moest komen, zou nog komen
Was nog een geheim voor mij
Misschien wel zonde van de tijd, zonde van de tijd
En was Londen veel te grijs om van te dromen
Zonde van de tijd, zonde van de tijd
Zonde van m’n tijd en van m’n dromen

Canada

Ik begin te begrijpen hoe het komt dat mijn mama zo kritisch is op haar zelfgetrokken foto’s. Ik ben hier ondertussen kritischer geworden op wat ik schrijf. Ik schrijf stukjes tekst om ze meteen daarna weer weg te vegen. Het brengt mijn gevoel en gedachten niet meer over. En zo komt het dat er steeds minder geschreven wordt, maar daar wil ik terug verandering in brengen. Ik mis het leven op deze blog.

Ik heb vanavond verschillende pogingen gedaan om te schrijven over mijn zomervakantie. Een reis naar Canada. Een bezoek aan familie die daar nu voor drie jaar woont. Een reis samen met mijn ouders en een nicht van mij. Een reis die ik dolgraag wil maken. Een reis waarvan ik wou dat ze eeuwig duurde, waardoor ik ook ineens een stuk van Amerika zou kunnen bezichtigen en beleven. Ik zal me echter moeten neerleggen bij een reis van een aantal weken. Natuurlijk maakt het feit dat ik de magnifieke Niagara Watervallen zal zien en zoveel ander moois in Canada dat helemaal goed. Ook dat ik er mijn nichtje heb om er samen geweldig veel plezier te beleven. Mijn eerste trip buiten Europa.

Het nadeel van de reis is dan weer dat we nu al moeten bepalen hoe lang we gaan en wat we ongeveer gaan doen daar. Ik vind het veel te vroeg om het daar nu al over te hebben eigenlijk. Het is een reis in september. Een reis met mijn verjaardag. De beslissingen zijn moeilijk. Vier mensen om rekening mee te houden. Vier verschillende mensen die besloten hebben om samen die plas over te steken. Vrijdag komen we samen om alles al te beslissen. Ik vind het moeilijk. Ik ben benieuwd. Ik kijk uit naar de reis en ik kan haast niet wachten tot het zover is.

snowflake snowflake snowflake snowflake snowflake snowflake snowflake snowflake snowflake snowflake