Deze avond zat ik gezellig in een zetel met een babytje op mijn arm. Zo fijn. Zo klein. Zo schattig. Stil. Rustig. Hongerig. Wenend. En weer kalm. Hij bleef schattig. Ik bleef gelukkig.

(orig fig)

Eigenlijk ben ik net te laat. Net te laat om te zeggen dat ik binnen exact één week mijn verjaardag kan vieren in Canada. Ik kijk ernaar uit. Naar de reis. Naar de rust en de drukte van vakantie. Ik ga genieten daar.

(orig fig)

Danku Hunkemöller!!! Een heel rek met bh’s en bikini’s voor maten E tot H. Ik ben u dankbaar. De keuze is natuurlijk in de winkels nog steeds niet zo uitgebreid als die voor de kleine maten. De bh’s zien er dan ook spijtig genoeg niet allemaal even sexy uit, maar ik heb toch een aantal bh’s gevonden waarmee ik tenminste een decolleté kan dragen. Ik heb zelfs eindelijk terug een bikini waar ik volledig inpas. Zalig. Bedankt! En dit alles voor een goede prijs!

U hebt geen idee hoe lang ik hier al naar op zoek ben. Ik werd er eigenlijk een beetje gek van. Maar nu ben ik tevreden. Ik kan gelukkig op reis vertrekken!

(orig fig)

Altijd positief denken. Altijd het beste verwachten.

Het leidt naar een weg met teleurstellingen. De ene na de andere.

En toch hoop ik steeds opnieuw.
En opnieuw.
En opnieuw.

Schandalig. Het is weer veel te lang geleden. En toch heb ik even geen zin om mijn leven met u te delen.

Dat wil natuurlijk niet zeggen dat er misschien geen andere zaken gaan verschijnen…

Het was vorig weekend onmogelijk om als Antwerpenaar de grote bezoekers te missen. Zelf heb ik er wat gemengde gevoelens over. Ik heb ze in ieder geval in 2006 niet gezien en wou nu dus zéker en vast de Kleine Reuzin gezien hebben. Vrijdag na het werk ging ik dus even een kijkje nemen op de Gedempte Zuiderdokken.

Er arriveerde een bootje…

De zonsondergang tegemoet…

Om dan op het einde nog even een dansje te doen en te gaan slapen.

——————–

Ik vind het technisch gezien allemaal heel knap en ik vind het ongeloofelijk knap in elkaar gezet van het straattheatergezelschap Royal De Luxe. Ik vond het vooral grappig om te zien hoe die ‘lilliputters’ (de mensen dus) zich moesten uitsloven om de Kleine Reuzin te laten dansen.

Wat ik echter niet snap is, hoe het mogelijk is om er zo enorm in op te gaan. Om in tranen uit te barsten wanneer ze opstaat, om gelukkig voor haar te zijn alsof ze een levend wezen is, om zo enorm mee te leven. Uiteindelijk is het nog steeds maar een verhaaltje en zijn het “maar” twee poppen die in de stad rondlopen.

En ook de vorige alinea heb ik al gerelativeerd. Wenen wij ook niet met een mooie romantische film, terwijl dat ook allemaal “maar” geacteerd is? Leven wij ook niet mee met de poppen tijdens een gewoon poppentheater? Lachen wij niet wanneer er op het toneelstuk grappige dingen gebeuren met de acteurs?

De Kleine Reuzin heeft me laten denken. Ik heb ervan genoten om ze te zien. Dat is voorlopig voldoende. De duiker heb ik spijtig genoeg gemist.

En toch hoop ik dat Royal De Luxe nog eens langs Antwerpen komt met hun volgende reuzen zodat de stad weer samen kan opgaan in hetzelfde verhaal. De sfeer. De opstroppingen in het verkeer. De mensen op de terrassen. De conversaties. Ja, de reuzen mogen zeker en vast nog terugkomen van mij.

Het is niets nieuws dat ik kindjes wil. Ik wil ze al lang. Ik heb me er nooit klaar voor gevoeld, en misschien komt dat ook wel niet. Ik kijk ook niet uit naar het baby zijn van mijn kindjes. Baby’s mogen dan super schattig zijn, maar alle zorgen die nodig zijn voor een baby moeten er voor mij niet bij. Geef mij dan maar ineens super schattige kindjes van bijvoorbeeld twee en vijf jaar. Kindjes die even schattig zijn als die van mijn broer nu. Kindjes die samen spelen. Kindjes die op een ongelooflijke ondeugende manier kunnen kijken, ongeloofelijk schattig kunnen zijn, aandacht vragen wanneer zij dat willen, verwonderd kijken wanneer ze iets nieuw leren, lachen met in zichzelf het geluk van de hele wereld.

Stiekem ben ik jaloers op mensen met kindjes. Stiekem heb ik altijd gewild dat mijn kindjes ongeveer even oud zouden zijn als die van mijn broer. Stiekem kan ik er niet altijd goed mee om als ik foto’s zie waarop mijn broer zo gelukkig samen is met zijn gezinneke. Met haar familie. Met alle kindjes bij elkaar. One big happy familiy.

En ja ik weet dat niet alles rozegeur en maneschijn is en daarom relativeer ik veel. Daarom weet ik dat wanneer ik kindjes zal hebben, ze geliefd zullen zijn in heel onze familie en dat ik nu niet jaloers moet zijn. Maar stiekem…

Een mug minder, maar een blauw plekje erbij vrees ik.

De dag begon weer slecht. Net als gisteren. Met migraine. Niet naar het ontwaken van de kleine reuzin en de duiker gegaan dus. Even opstaan. Pilletje genomen. Halfslapend rondlopen. Terug bed in. Zonder hoofdpijn ondertussen. Toch nog meer slapen. Passieve dag. Ook niet meer naar de reuzin en de duiker geweest toen ze gingen picknicken of toen ze vertrokken. Niets aan te doen. Goed dat ik vrijdag nog had.

De dag beterde echter. Tegen een uur of vijf was ik eindelijk uitgerust. Ik zorgde dat ik al avondeten had zodat ik een lange avond zou kunnen hebben. Ik ben nog lekker actief kunnen zijn in mijn huishouden. Afgewisseld met rustpauzes als dit omdat mijn rug toch nog niet altijd meewil na mijn valpartij van toen. Misschien binnenkort toch eens veranderen qua behandeling.

Wat ik eigenlijk wil zeggen is dat ondanks dat mijn dag slecht begonnen is, ik nog vrij tevreden ben over vandaag. En morgen is er weer een nieuwe leuke dag!