Een reisdag onderweg begint natuurlijk met het opruimen van de tent en opnieuw de wagen in te laden om verder te kunnen. Nog even de ijselementen voor de frigobox ophalen en ik kon weer vertrekken.

Warm. Heel warm in de auto. Daarom zoek ik nu even rust en verkoeling in de schaduw. Hier is het zalig eigenlijk. Ik ben nog steeds Clermont-Ferrand niet voorbij maar ik ben er bijn. Oja, deze parking zou een panorama zicht moeten geven op een paar bergen die aan de horizon te zien zijn. Achja, ik heb ze in de auto al gezien. Nu geniet ik gewoon van de frisheid van de schaduw en shcrijf ik om iets om handen te hebben. Misschien moet ik gewoon wat lezen. Of zelfs even niets doen.

Ik ben uiteindelijk daar toch even het bergje opgeklommen om te kijken naar het uitzicht. Spijtig genoeg lag mijn fototoestel toen in de auto. Het was een mooi zicht. De foto’s die ik hiertussen heb gezet, zijn wel van diezelfde dag, maar van een stopplaats langs de weg. Ik hou trouwens wel van een zacht glooiend landschap. Het heeft iets mysterieus.

Ik wil hier iets schrijven maar ik vind de woorden niet. Ik ben weer thuis sinds gisterenmorgen en niet met plezier. Ik neem niet graag ziekteverlof. Het woord alleen al is fout. Precies of ik neem verlof om ziek te zijn. Niet dus.

En dan nu de positieve kant. Het gaat vandaag al een stuk beter met me dan gisteren. Ik heb tenminste al ontbeten en ik heb weinig last van hoofdpijn. Het plan is dus om vandaag nog wat aan te sterken en morgen terug te kunnen gaan werken. Ik kijk er al naar uit.

Mijn eerste camping alleen: La Grande Sologne in Nouan-Le-Fuzelier. Ergens tussen Orléans en Bourges. Mijn tentje is opgezet. Ik heb lekkere kriekjes gegeten, afwasje gedaan.

En zo ziet u hoe ik kampeerde. Met dank aan mijn ouders voor de frigobox, de stoelen, … Met dank aan mijn broer voor de tafel, … De campeerplaats was een plek waar je vrij mocht kiezen waar je wil staan. Dat maakt het altijd super gezellig op campingplaatsen waar geen electriciteit is.

Oja, voor het eten de camping nog even verkend natuurlijk. Langs het speeltuintje en de grote vijver. Gezellig.

Over mij komen er net een paar Fransen terug aan. Ik denk dat ik zo meteen het dorp inwandel als ik het te koud krijg of als het te donker is om te lezen, wat ik zo meteen ga doen. Ik geniet met volle teugen. Ik heb zelfs mijn weg al opgezocht tot in Fos-Sur-Mer. Niet dat ik verwacht om daar morgen al te geraken hoor.

Ik heb ook nog geen babbeltje gaan doen met iemand. Ik wil wel babbelen, maar de drempel om dat effectief te doen is voor mij vandaag nog te hoog.

Zomer. Inpakken om te gaan kamperen is moeilijker dan ik had verwacht, maar het is me toen toch gelukt. Met deze auto vertrok ik voor drie weken naar het zuiden.

Mijn reis is begonnen. Dit is mijn eerste stopje. Nog een beetje drinken en ik kan weer verder.

Meer had ik daar blijkbaar niet te zeggen. Rijden was in het algemeen wel leuk. Ik genoot ervan.

Een volgende rustpauze. Even lekker gegeten. Ik ben een beetje (eigenlijk nogal veel) benieuwd naar hoe het in Parijs gaat gaan. Nog 100 km en dan zal ik het wel merken.

Parijs was eenvoudiger dan dat ik toen dacht. Men had mij de schrik aangejaagd, maar ik ben er zonder problemen doorgekomen.

Tijd voor een kort berichtje… Dat is lang geleden:

Mmmmm, tropisch fruitsap!

Ik weet het. Het is al énorm lang geleden dat ik nog gesmurft heb voor de Keuze van de Lezer, jullie dus. En in plaats van te smurfen over smurfen zoals Lie gesmurft heeft, ga ik gewoon wat smurfen.

Over wat weet ik nog niet juist. Dat zal wel blijken na een beetje gesmurf. Ik kan jullie natuurlijk wat smurfen over mijn dagje, maar vermits ik smurf van een super luie zondag, valt daar niet veel over te smurfen. Dus zal ik een beetje smurfen over gisteren. Gisteren heb ik mijn laatste verjaardagsfeestje gesmurft. Deze keer was het voor mijn smurfenfamilie. En eindelijk kon ik smurfen van mijn eerste verjaardagstaart. Danku mama smurf voor de foto van de taart. Mijn twee smurfennichtjes zijn meegesmurft met mijn ouders. Na het smurfen van de taart in mijn smurfenhuisje, zijn we wat in het Harmoniepark in de speeltuin gaan smurfen, wat super leuk was. Tijdens het smurfen van de pizza’s hadden de ouders van mijn nichtjes, mijn broer en schoonzus, gedaan met smurfen. En konden ook zij hier smurfen van een pizza, met wat taart als dessert. Het was een super gezellige dag en ik heb er enorm van gesmurft.

Voor zover mijn verjaardagsfeestje met mijn smurfenfamilie. En bij deze wil ik nog graag wat smurfen tegen mijn lezertjes, jullie dus. Ik zal mijn best smurfen om sneller over de volgende Keuze van de Lezer te smurfen en er niet weer een half jaar tussen te smurfen.

Ik zie dat graag. Zo graag dat ik voor mijn verjaardag een foto van een zonsondergang, getrokken door mijn mama, heb gevraagd. En ik heb er een super mooie gekregen. Vandaag is de dag dat die zal worden opgehangen. Het zal mooier zijn in mijn salon vanaf nu.

De bedoeling van de komende test is de zonsondergang te kiezen waar je je het meest toe aangetrokken voelt. Een moeilijke keuze in mijn geval, maar de mysterieuze zonsondergang aan zee heeft gewonnen.

You Crave a Blissful Life

Your dream is to live a light hearted, carefree life. You don’t want to be bogged down by stress. You’d like to recapture some of the playfulness and innocence you had as a child. You believe that life should be about celebrations and fun. The world needs more happiness. You want to focus on the positive and stay optimistic. It’s too easy to get depressed.

The Sunset Test

En dat klopt weer allemaal. Straffe dingen.

Na een zeer lange, maar super gezellige nacht, trok ik zondagmiddag de stad in. Alleen, maar niet eenzaam. De zon scheen. Antwerpen was autovrij. Ik kon gewoon niet anders dan daarvan mee te genieten. Ik vertrok maar in de late namiddag en fietste eerst langs het Mechels Pleintje. Daar vond ik het té rustig dus fietste ik ineens verder naar de Groenplaats. Ondertussen genoot ik van de autoloze straten, al die mensen te voet of met de fiets, een en al lachende gezichten, stralende zonneschijn.

Ik haalde de fietskaart om langs alle watertjes van ‘t stad te fietsen, maar dat zal voor een andere keer zijn. Ik zag het groene graspleintje op de Groenplaats, waarop kinderen speelden. Ik liep naar het Steenplein, waar een dansgroepje van de DansLiga mijn aandacht trok. Ik was alleen, maar voelde me niet alleen. Ik had plezier. En de zonnestralen die weerspiegeld werden op de Schelde maakten me volstrekt gelukkig.

Na nog wat rondgekeken te hebben bij de andere sporten, was het tijd om ZuiderZinnen te verkennen. Een fietstochtje langs autovrije straten bracht me bij het Museum van Schone Kunsten. Die plek zal altijd een speciale plaats zijn voor mij. Ik voel me er thuis. En het was leuk om daar te luisteren naar JackoBond. Deze keer was ik énorm onder de indruk. Het klonk super goed. Ik zette me op de trappen. Ik genoot.

Zoals de vorige keer bij ZuiderZinnen sloot ik ook dit jaar af in de Nieuwe Linde met alweer een concert van JackoBond. Maar nu had ik gezelschap. Een leuke babbel, een frisse kriek. Een aangename afsluiter van een toffe dag.

Nu hoor ik er ook bij. Het heeft lang geduurd. Ik wou niet. Ik vreesde dat ik er té veel tijd zou insteken. Eigenlijk zit die vrees er nog steeds, maar de sociale druk is groter geworden. Verder dacht ik ook dat het maar een hype was. Dat iedereen het nú moet hebben, betekent niet dat iedereen het na een jaar nog heeft. Maar, niets is minder waar blijkbaar. Meer en meer mensen hebben het. Meer en meer mensen vroegen mij of ik het had. Niet dus. Ik was de associale, de moeilijkdoener, de koppigaard. Wel, het is gedaan.

Ik zit eindelijk op facebook.

Nee, u, onbekende lezer, krijgt de link niet. Sommige mensen die deze blog lezen, weten wel wie ik ben, maar dat wil niet zeggen dat ik wil dat iedereen die mij kent, ook op deze blog kan terechtkomen. Dat hoeft écht niet voor mij. Ik hou het liever nog gescheiden. Dus, u, familie, vrienden en kennissen: Zoek mij! Maar link dus zeker niet naar hier.

Waarschuwing: Ik zit nu wel op facebook, maar álle mail notifications staan af bij mij. Als ik dus een week niet op facebook kom, zal ik ook niet weten wat daar gebeurt via mail… Op deze manier zorg ik er voor mezelf voor wanneer ik tijd heb voor facebook en wanneer niet. Geen verleidingen!

Zeer toepasselijk:

Decide on what you think is right, and stick to it.

George Eliot