Al twee jaar schrijf ik hier regelmatig een tekstje. Soms weet ik op voorhand waar ik naartoe wil met mijn tekstje. Dan zoek ik een structuur die me goed afgaat en herwerk de tekst soms wat. Meestal heb ik echter geen idee waar ik naartoe ga en laat ik de woorden gewoon vloeien uit mijn gedachten. Dit tekstje is een beetje van beiden. Ik weet waar ik naartoe wil. Het is misschien voor sommigen al duidelijk, maar ik vind de goede weg nog niet naar hetgeen ik wil vertellen. Misschien is de goede weg, gewoon de directe weg:

Mijn blog bestaat vandaag de dag twee jaar!!!

En daarom is er vuurwerk om dat te vieren. En natuurlijk ook omdat ik hier mijn derde jaar inga met een nieuwe golf van inspiratie en zin om te schrijven.  Hopelijk genieten jullie nog verder mee van mijn derde jaartje!

Na haar reis naar Londen besloot Kat dit als onderwerp bij mijn keuze van de lezer te droppen. Spijtig genoeg ben ik zelf nog niet in Londen geweest, dus ik kan niet vertellen over mijn indrukken aldaar. Wat ik wel kan doen, is jullie hier de tekst geven van een prachtig lied: Zonde van de tijd van Eva de Roovere :

Londen was nog zo ver weg
Ik had er niks verloren
Toch wist ik dat onderweg
M’n engel nog kon komen
Was dat zonde van de tijd, zonde van de tijd
En was Londen veel te grijs om van te dromen

De trein was groter dan ik dacht
Ik kon me nog verbazen
Over zoveel paardenkracht
Ik liet m’n blik afdwalen
Was dat zonde van de tijd, zonde van de tijd
En was Londen veel te grijs om van te dromen

Wat zou komen, moest nog komen
Was nog een geheim voor mij
Misschien wel zonde van de tijd, zonde van de tijd
En was Londen veel te grijs om van te dromen

Misschien ben ik een losbol maar
Ik kon het echt niet laten
In zo’n grote winkelstraat
Zomaar wat te praten
Was je zonde van de tijd, zonde van de tijd
En was Londen veel te grijs om van te dromen

Wat moest komen, zou nog komen
Was nog een geheim voor mij
Misschien wel zonde van de tijd, zonde van de tijd
En was Londen veel te grijs om van te dromen
Zonde van de tijd, zonde van de tijd
Zonde van m’n tijd en van m’n dromen

Ik begin te begrijpen hoe het komt dat mijn mama zo kritisch is op haar zelfgetrokken foto’s. Ik ben hier ondertussen kritischer geworden op wat ik schrijf. Ik schrijf stukjes tekst om ze meteen daarna weer weg te vegen. Het brengt mijn gevoel en gedachten niet meer over. En zo komt het dat er steeds minder geschreven wordt, maar daar wil ik terug verandering in brengen. Ik mis het leven op deze blog.

Ik heb vanavond verschillende pogingen gedaan om te schrijven over mijn zomervakantie. Een reis naar Canada. Een bezoek aan familie die daar nu voor drie jaar woont. Een reis samen met mijn ouders en een nicht van mij. Een reis die ik dolgraag wil maken. Een reis waarvan ik wou dat ze eeuwig duurde, waardoor ik ook ineens een stuk van Amerika zou kunnen bezichtigen en beleven. Ik zal me echter moeten neerleggen bij een reis van een aantal weken. Natuurlijk maakt het feit dat ik de magnifieke Niagara Watervallen zal zien en zoveel ander moois in Canada dat helemaal goed. Ook dat ik er mijn nichtje heb om er samen geweldig veel plezier te beleven. Mijn eerste trip buiten Europa.

Het nadeel van de reis is dan weer dat we nu al moeten bepalen hoe lang we gaan en wat we ongeveer gaan doen daar. Ik vind het veel te vroeg om het daar nu al over te hebben eigenlijk. Het is een reis in september. Een reis met mijn verjaardag. De beslissingen zijn moeilijk. Vier mensen om rekening mee te houden. Vier verschillende mensen die besloten hebben om samen die plas over te steken. Vrijdag komen we samen om alles al te beslissen. Ik vind het moeilijk. Ik ben benieuwd. Ik kijk uit naar de reis en ik kan haast niet wachten tot het zover is.

Er komt niets. Helemaal niets. Alleen maar de zin om de stilte te breken.

Het is lang geleden dat ik nog eens een quote hier neerschreef, maar deze kon ik gewoon niet naast me neerleggen:

In every person who comes near you, look for what is good and strong;

Honor that;

try to imitate it,

and your faults will drop off like dead leaves when their time comes.

John Ruskin

Om het nog even bij de testen te houden… Deze Myers Briggs Test heb ik al enorm lang klaar staan en nu pas heb ik eens de tijd genomen om hem ook te vervolledigen.

Ik blijk van het type INFP te zijn. Dat wil zeggen:

Introvert

• Think/reflect first, then Act : Ik zou meer willen doen zonder er bij na te denken, maar ik weet niet hoe.
• Regularly require an amount of “private time” to recharge batteries : Ja, af en toe eens een avondje op mezelf kan me enorm deugd doen.
• Motivated internally, mind is sometimes so active it is “closed” to outside world : Oei, echt?
• Prefer one-to-one communication and relationships : Zeker en vast waar. Ik voel me veel meer op mijn gemak dan.

Intuitive

• Mentally live in the Future, attending to future possibilities : Dit had ik mezelf niet aangegeven…
• Using imagination and creating/inventing new possibilities is automatic-instinctual : Het moet wel heel automatisch zijn, want ik besef het niet.
• Memory recall emphasizes patterns, contexts, and connections : Zeker en vast.
• Best improvise from theoretical understanding : Als zij het zeggen, zal er wel iets van waar zijn zekers.
• Comfortable with ambiguous, fuzzy data and with guessing its meaning : Ook dit zou ik mezelf niet aangeven.

Feelings

• Instinctively employ personal feelings and impact on people in decision situations : Anderen zijn inderdaad even belangrijk als ikzelf.
• Naturally sensitive to people needs and reactions : Volledig akkoord.
• Naturally seek consensus and popular opinions : Om niet te veel uit de toon te vallen, denk ik dan.
• Unsettled by conflict; have almost a toxic reaction to disharmony : Ik kan er inderdaad niet goed mee overweg als er conflicten zijn.

Perceiving

• Comfortable moving into action without a plan; plan on-the-go : Mijn favoriet!
• Like to multitask, have variety, mix work and play : Enorm waar.
• Naturally tolerant of time pressure; work best close to the deadlines : zolang het niet een paar uur voor de deadline is, is dit waar. Die laatste uren ben ik zo’n stresskip dat er toch niets meer vooruit gaat.
• Instinctively avoid commitments which interfere with flexibility, freedom and variety : Hier doe ik zeker mijn best voor.

En nu ken ik dus mezelf.

Normaal neem ik niet echt voornemens voor het nieuwe jaar. Ik wens de mensen zelfs meestal hetvolgende: “May all your troubles last as long as your New Year’s resolutions.” (Joey Adams) . Maar, dit jaar heb ik toch een aantal voornemens, zoals goede vrienden (en … ) een echte verjaardagskaart te sturen wanneer ze verjaren. Volgens deze test zou ik er nog een aantal voornemens moeten/kunnen bijnemen:

You Should Make 4 Resolutions

Get Fit Eat Right Reduce Stress Overall Volunteer to Help Others

What Should You Resolve to Change Next Year?

Voor het eerste ben ik begonnen met groupslessen in de fitness. Aan het tweede zou ik eigenlijk wel eens iets moeten doen, maar ik heb er absoluut geen zin in. Het derde doe ik mijn best wel voor in het algemeen. En voor het vierde help ik een Marrokkaanse vrouw met Nederlandse lessen, maar misschien kan ik er nog wel iets bijnemen.

En welke voornemens hebben jullie gemaakt? En welke kunnen er nog bij volgens de test?

Ik voel me weer verplicht om iets te schrijven. Al twee dagen. En daarom komt er ook geen inspiratie. Ik zal het weer eerst moeten loslaten voor ik er weer van kan gaan houden. Ik ben niet goed in verplichtingen. Ik wacht af en zie wel wat erop volgt.

Bij deze wil ik iedereen een super, spetterend, ongeloofelijk, boven alle verwachtingen uitstekend, geweldig, gelukkig 2010 wensen!

En zoals ik vandaag ergens anders las :

May the best of 2009 be the worst of 2010.

Mijn enige kerstfeest viel op Kerstavond en het was er eentje om U tegen te zeggen. Ik had die dag verlof genomen en moest dus niet gaan werken. Ik sliep dus lekker uit, maakte mij heel rustig klaar en vertrok naar mijn schoonzus om daar toch een handje te helpen: eventjes op de super leuke kinderen passen terwijl zij naar de winkel ging, samen aardappelen schellen en groentjes snijden. Ik vond het begin al super gezellig.

Mijn broer kwam van zijn werk. Mijn tante kwam binnen met haar hele gezinnetje en plots was het huis al gevuld met leuk gepraat. Vervolgens kwamen ook mijn ouders nog binnen en het feest kon toen écht van start gaan.  Het eten was fantastisch, alhoewel we het zelf moesten bakken. Het was gewoon enorm gezellig en ik kon mijn geluk niet op met zo’n toffe familie.

En toen was het tijd voor het openen van die berg pakjes onder de kerstboom. Maar je mocht niet zomaar een pakje opendoen. Je moest er iets voor doen. Mijn broer en schoonzus hadden een plan. De ‘huisbaas’ zou beginnen met een woord te tekenen of uit te beelden. Diegene die dat woord raadde, mocht dan eenders welk pakje onder de kerstboom nemen en afgeven. Die persoon was dan ook de volgende om te tekenen of uit te beelden. Het enthousiasme waarmee mijn nichten in het spel opgingen was aanstekelijk. Ik denk nog met plezier terug aan het strand, de tol, de aardbei, de naaktkat en nog zoveel meer leuke woorden die die avond geraden werden. Het spel zorgde voor een schitterend gevulde avond.

Verder wil ik natuurlijk nog even melden dat ik geweldige cadeau’s gekregen heb, zoals een mini vleugelpiano (later wil ik een echte), een leuk fotokader, mijn boek natuurlijk, plantjes gerief, … en dat ik er dus ook allemaal heel blij mee ben. Maar verder hoop ik dat ook diegenen waar ik een cadeau aan gaf tevreden zijn met hun pakje. En natuurlijk hoop ik ook dat iedereen die hier komt lezen blij was met de feestjes en de pakjes die zij kregen!