Een paar jaar geleden heb ik samen met mijn vriendin besloten om wat aan sport te doen. We gingen samen pingpongen. Echte trainingen bij een echte club. We kochten nieuwe goede palletjes en gingen wekelijks een avondje pingpongen. Dikwijls kwam het neer op een paar uur goed lachen en was het eerder een lachtherapie dan een pingpongtraining.

Nu is zij echter voor een half jaartje op erasmus in het buitenland. Zij heeft ook maar voor een half jaar lidgeld betaald op de pingpong. Ik ging echter verder trainen zonder haar om toch nog iets aan sport te doen. Dat was het plan toch.

In december ben ik gestart met groepslessen in de fitness. Ik ga voornamelijk naar Zumba en Body Jam. Spinning heb ik geprobeerd, maar dat sprak me helemaal niet aan. Binnenkort wil ik starten met de Crunch Time en misschien ook Yoga eens proberen.

Om terug te komen op de pingpong: Ik ben nog steeds niet geweest zonder mijn vriendin. Al maanden ben ik er niet geweest. Binnenkort is het half jaar om en heb ik betaald voor niets. Elk weekend besluit ik dat ik deze week eens naar de pingpongtraining zal gaan. En elke dinsdag of zelfs woensdagavond vind ik wel een uitvlucht om niet te gaan.

Nu heb ik beslist om morgen niet te gaan want ik heb vandaag al gesport. En bovendien ben ik donderdagavond en vrijdagavond ook al niet thuis, waardoor het leuk zou zijn om hier morgen thuis nog eens wat orde op zaken te stellen.

Volgende week weer beter zekers?

Het is weer zover. Ik ben nu aan mijn derde stukje tekst bezig. De woorden komen automatisch, maar als ik het dan herlees is het veel te saai of te depressief. En ik wil helemaal niet depressief zijn. Ik wil positief zijn. Dus, ik ga nu vertellen waarom ik vandaag een lach op mijn gezicht kreeg: Er vielen weer sneeuwvlokjes uit de lucht en ik was gelukkig met de auto gaan werken. Er waren leuke gesprekken op het werk. Ik kreeg een positieve mail van een tof nichtje. Mijn rug onderging een pijnlijke verzorging, maar voelde nadien stukken beter. Ik sluit mijn avondje af met leuke gesprekjes over windows en over het schrijven van brieven op een ouderwetse manier: met de hand dus. Leuk toch!

Het zonnetje schijnt. Tijd om mij naar buiten te begeven. In de vrolijke koude. Waarschijnlijk samen met een hele hoop andere mensen die met dit weer terug naar buiten trekken. Ik verwacht een grote drukte op de Meir. Maar, ik kan al wel zeker zijn dat ik in de eerste winkel dat ik binnenga iets zal kopen. Het wordt tijd dat ik mijn verjaardagscadeau ga uitkiezen. Het wordt een leuke middag.

Lach vandaag een beetje meer als gisteren.

Ik loop rond in een doolhof. Een wirwar van mogelijkheden. Een grote hoeveelheid aan verplichtingen zit verstopt in deze doolhof. Ik moet teveel. Niet van iemand anders. Alleen maar van mezelf. Ik loop verward tussen de hoge hagen. Weer een taak. Terug. Misschien een andere afslag. Weer een taak die moet gebeuren. Er moet teveel.

En daar wil ik met veel plezier verandering in brengen. Ik wil ervoor zorgen dat ik het woord  “moeten” niet meer gebruik. Ik wil keuzes maken in mijn leven. Keuzes waarmee ik tevreden ben. Niet alleen op het moment zelf, maar ook voor het voldane gevoel achteraf. Ik wil veel. Ik wil zelf een druk leven. Ik wil ervoor zorgen dat ik anderen kan blijven helpen. Ik wil zorgen dat ik in een leuke doolhof rondloop waarin de ene gang al aantrekkelijker is als de andere. Ik wil ervoor gaan.

En nu wil ik gaan slapen om ervoor te zorgen dat ik morgen lekker uitgerust kan gaan werken.

Het is hier even stil geweest. Een knal was de oorsprong van dit verhaal. Geen grote knal hoor, maar wel voldoende voor de voeding van mijn pc om de geest te geven. Een weekje zonder computer kon ik wel overleven, maar het begon toch weer te knagen. Die blog hier die maar leeg blijft, de facebook verhalen die ik allemaal mis, de emails en de betalingen natuurlijk.

Vervolgens kwam natuurlijk mijn reddende engel. We gingen zoiezo al van computer wisselen. Slechts een aantal onderdelen zouden verstoken moeten worden. Dus, gisteren was het zover. Ik vertrok met mijn gesneuveld pctje, die mij in mijn studentijd altijd heeft bijgestaan, naar betere oorden. Er werden dingen gecopieerd. Er werden cd-roms en harde schijven verplaatst.

Twee pc’s bleven over: Een Pentium3 waarvan de voeding gesneuveld was en een Pentium4 waar de geluidskaart van de andere niet inpaste.

Heb ik trouwens al verteld dat mijn papa een engel is?

De Pentium3 is nu van hem, de Pentium4 van mij. Een upgrade voor mij dus. Hij heeft zich vanmiddag al een nieuwe voeding gekocht, dus hij kon al verder. En in de Pentium4 die ik heb zit een ingebouwde soundcard in het moederbord. Dus na het opruimen van mijn bureau, het goedleggen van de verschillende kabels, een goede opstart run, het installeren van de juiste audio driver, geniet ik nu van een muziekje uit mijn nieuw pctje. Je mag trouwens gerust pc zeggen, want die kast 3 verdiepingen naar boven dragen is niet niets.

En dit is het hele computerverhaal waarom u mij zo hebt moeten missen. Er zullen nog verslagen en verhalen volgen, maar niet vandaag want het is alweer bedtijd.

Sweet dreams.

Ik ben er klaar voor… denk ik. Mijn zwemzakje is gemaakt. Sportzak is gemaakt. Toiletzak bij. Pillen bij. Spelletjes bij. Boeken bij. Nu de familie nog meenemen en we vertrekken naar Nederland.

Port Zélande… Here we come!!!

Eigenlijk wil ik in mijn bed kruipen en slapen. Langs de andere kant wil ik ook nog een paar dingen meedelen, dus dat ga ik nu toch even snel doen voor ik naar dromenland vertrek.

Spelen in de sneeuw met mijn broer, zijn kindjes en de hond was super leuk. Aangezien de jongste dochter nog niet alleen op de slee kon zitten, heb ik er mee opgezeten terwijl mijn broer ons vooruit trok. Ik moet zeggen: het was enorm lang geleden dat ik op een slee heb gezeten, maar het was reuzeleuk! Ondertussen kreeg ik ook wat sneeuwballen tegen mij van de oudste dochter. Het was eigenlijk geen goede sneeuw voor sneeuwballen te maken, maar we hadden toch plezier. We hebben gelopen in de sneeuw, de slee voortgetrokken, gewandeld, … Mijn broer had een momentje om met zijn hond heel zot te doen in de sneeuw. Het was in ieder geval enorm prettig en zeker voor herhaling vatbaar! Leve de mooie witte sneeuw!

Om dan even van de hak op de tak te springen ga ik het hier nog iets helemaal anders vertellen: Leve de Big Bang Theory! Mijn tv-hoogtepunt van de week!

En met al dat gezegd zijnde, kan ik nu rustig in mijn nestje kruipen. Slaapwel.

Zaterdagavond. Ik fiets naar een adres op het Kiel. Ik ken het daar niet zo goed. Ik zoek nummer 44. Ik zie alleen maar een straat met rijhuisjes. Ik zoek een theater. Blijkbaar is het een theater in een rijhuis. Ik ga binnen met een vriend. Teater Frappant heeft vooraan een gezellig cafétje en achteraan een nog veel gezelligere theaterzaal. We praten in het café even met de ene helft van het Karowe Nemmeke. Er was mij verteld dat zij een toneelstuk zouden brengen. Maar niets is minder waar. Ik word overdonderd door het wondere schouwspel van een zwangerschap. Het leven van een tweeling in de baarmoeder voor de geboorte. Beide acteurs brachten het schitterend. Ik was blij verrast. Bij het verlaten van de zaal krijgen we zelfs nog wat “suikerbonen”. Een geweldig idee.

In de pauze praten we met een andere acteur, die ik enkel nog maar gezien heb in het stuk Blankenberge van Osea. Het is interessant. Het leven van iemand die niet zomaar een werkdag heeft van 9 - 17. Iemand die zijn leven continu verandert door omstandigheden, door andere uitdagingen, door nieuwe ideeën, door nieuwe aanbiedingen.

De bel gaat. Niet voor een tournée général, maar voor het tweede deel van de avond. We begeven ons opnieuw naar het theaterzaaltje waar nu het “muziekgroepje” Karowe Nemmeke optreed. Na het openen met een enorm serieus lied brachten ze allerlei soorten van muziek verwikkeld in een humoristische verpakking. Ze hebben er duidelijk zelf enorm veel plezier in en ze gaan er gewoon voor. Ik hou van het enthousiasme waarmee zij op het podium stonden. Het is aanstekelijk. Ik heb genoten. Ik heb gelachen. Goed gelachen. Vooral met het liedje La Dame. Een geweldig lied over een beeldschone vrouw. Een schot in de roos. Het optreden was een succes. En als ze nog eens optreden wil ik het zeker en vast niet missen.

De avond eindigt in het cafétje en het gesprek gaat verder over het leven van de “acteurs”. Ze doen meer dan alleen acteren. Ze zijn actief. Ze gaan uitdagingen aan. Ze hebben het zo verschrikkelijk druk dat ze niet weten wat eerst te doen. Ze hebben een rijkelijk gevuld leven. Zo boeiend.

Het is weer mooi wit buiten. Witte daken. Witte, gladde wegen. Ik ben, na een beetje geschuif met mijn auto, overal toch heelhuids aangekomen. Bij de vrouw, aan wie ik Nederlandse lessen geef, kreeg ik onverwacht een super lekker bord spaghetti voorgeschoteld. Dat maakt me gelukkig, want dat heeft ervoor gezorgd dat ik zelf niet meer moet koken en dat ik dus een leuke lange vrije avond had. Toen ik thuis kwam, ontdekte ik in mijn brievenbus een brief van mijn mama met allemaal goede en positieve raadgevingen. Het was leuke post en het bracht gelijk een glimlach op mijn gezicht.

Al bij al had ik een enorm gelukkige avond. En dat mag wel, nadat ik in het begin van de week weer moest vechten tegen een migraine aanval. En nu kijk ik al uit naar het komende weekend. Dat het maar snel hier mag zijn!